112 χρόνια Παναθηναϊκός: Ο ΠΑΟ της Ευρώπης, ο ΠΑΟ της καρδιάς...

Χρόνια πολλά Παναθηναϊκέ!!

Όταν τη σεζόν 1995-96 ο Παναθηναϊκός πετύχαινε εκείνο το απίστευτο "διπλό", μέσα στο "σπίτι" του Άγιαξ, πήγαινα ακόμη σχολείο.

Θυμάμαι μάλιστα ότι όταν ο μεγάλος Κριστόφ Βαζέχα σκόραρε, βγήκα στο μπαλκόνι και σίγουρα με τις κραυγές μου θα πρέπει να αναστάτωσα όλη τη γειτονιά.

Στο θριαμβευτικό 3-1 επί της Γιουβέντους (σεζόν 2000-01), ήμουν μέσα στο γήπεδο.

Περιττό να αναφέρω ότι την επομένη είχα βραχνιάσει από τους πανηγυρισμούς.

Την περίοδο 2001-02, όταν το όνειρο όλων των "πρασίνων" έσβησε άδικα στο "Καμπ Νου", μετά την ήττα με 3-1 από την Μπαρτσελόνα, υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία.

Την ημέρα του αγώνα είχα σκοπιά σε κάποιο φυλάκιο, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω τον συγκεκριμένο αγώνα ακόμα κι αν έπεφτε στο νούμερό μου (κάτι που ευτυχώς δεν συνέβαινε).

Η εξέλιξη του αγώνα, ήταν ως γνωστόν συγκλονιστική και αν δε με "συγκρατούσε" ο αρχιφύλακας θ' ακουγόμουν μέχρι το στρατόπεδο.

Το παιχνίδι με την "Μπαρτσα" ήταν ίσως το καλύτερο του Παναθηναϊκού στην Ευρώπη, απ' όσα τουλάχιστον έχω δει (εξαιρείται φυσικά το 0-1 με τον Άγιαξ).

Το τεράστιο "διπλό" του Παναθηναϊκού μέσα στη Ρώμη (2-3) επί της Ρόμα, το 2010, το είδαμε παρέα με τον κολλητό μου και απλά δεν πιστεύαμε στα μάτια μας!

Με τον Τζιμπρίλ Σισέ...

Οι παραπάνω είναι τέσσερις από τις μεγαλύτερες στιγμές του "τριφυλλιού" στις εκτός των συνόρων εξορμήσεις του. Δυστυχώς, το 1985 (με τη μεγάλη Λίβερπουλ), ήμουν ακόμα πολύ μικρός, ενώ στο έπος του 1971 στο Γουέμπλεϊ... αγέννητος!

Είναι αυτές οι στιγμές λοιπόν (τώρα που τις επαναφέρω στη μνήμη μου, είναι σαν να τις ξαναζώ), που έδωσαν στον Παναθηναϊκό μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Και πιστέψτε με, αξίζουν περισσότερα και από επτά, οκτώ, ή δέκα συνεχόμενα πρωταθλήματα...

Όμως δεν είναι μόνο αυτές. Στη μνήμη μου, έχουν μείνει χαραγμένες και άλλες.

Όπως το άτυχο 1-3 με την Άρσεναλ (σεζόν 1998-99), όπου για πρώτη φορά βρέθηκα στις θέσεις των δημοσιογράφων.

Σε ένα ΟΑΚΑ παγωμένο, με κρύο που τσάκιζε στην κυριολεξία κόκκαλα, οι "πράσινοι" μπορεί να έχασαν, όμως οι χρονιές που ακολούθησαν μας αποζημίωσαν και με το παραπάνω.

Πολλές φορές τα βάζω με την τύχη μου που δεν πρόλαβα να παρακολουθήσω αγωνιζόμενους παίκτες όπως ο Δομάζος, ο Αντωνιάδης και ο Καμάρας.

Ευτυχώς είδα τον Σαραβάκο (αξέχαστο το σόου του στο 2-2 με την Γκέτεμποργκ, την περίοδο 1991-92).

Όμως δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε τούτη τη ζωή...

Με τους Σεμπάστιαν Λέτο και Κώστα Κατσουράνη...

Παναθηναϊκός λοιπόν. Γιατί στις στιγμές που πιο πάνω ανέφερα θα έρθουν στο μέλλον να προστεθούν κι άλλες.

Απέναντι σε "μεγαθήρια" του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Σε ομάδες που όλοι θαυμάζουμε και που από τη χώρα μας, μόνο ο Παναθηναϊκός τις έχει κοιτάξει στα μάτια, ως ίσος προς ίσο.

Και είμαι σίγουρος πως είναι μόνο θέμα χρόνου να το ξανακάνει.

Κι όσο για το πρωτάθλημα, όσο για τις εντός των τειχών υποχρεώσεις, μπορεί τα τελευταία χρόνια η ομάδα να περνάει δύσκολες στιγμές, όμως πολύ σύντομα θα "γυρίσει" ο τροχός.

Είναι νομοτελειακό.

Παναθηναϊκός λοιπόν. Γιατί ακόμα και σε αυτά τα "πέτρινα" χρόνια, υπήρξαν (λίγες, αλλά υπήρξαν) εγχώριες ικανοποιήσεις (δε χρειάζεται να αναφερθώ σε παραδείγματα, κρατήστε απλά ως πιο πρόσφατο τη χθεσινή νίκη επί του ΠΑΟΚ).

Με τον Γιώργο Καραγκούνη...

Και δε χρειάζεται να μιλήσω φυσικά και για το μπάσκετ, που εδώ και χρόνια μας χαρίζει το ένα τρόπαιο, πίσω από το άλλο...

Παναθηναϊκός λοιπόν. Και ξερό ψωμί!

Χρόνια πολλά "Τριφύλλι" μας!

Για το Θάνο Μικρούτσικο: Το Θανούλη μας...

"Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη

και την τρελή σου κυνηγάει σκιά

πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι

πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά

αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη".

(Θάνος Μικρούτσικος-Άλκης Αλκαίος: Ερωτικό)

Είναι πραγματικά ελάχιστες οι φορές που ένας καλλιτέχνης καταφέρνει να γίνει κομμάτι της ψυχής σου...

Kαι ο Θάνος Μικρούτσικος ανήκει σε αυτή τη σπάνια συντροφιά...

Μεγάλος σε όλα του, ονειρικός πάνω στη σκηνή, σε γέμιζε συναισθήματα κάθε φορά που τον άκουγες...

Είχα την μοναδική τύχη, αυτή την τελευταία χρονιά που πέρασε μαζί μας, να είμαι αυτήκοος μάρτυρας των δύο ύστατων εμφανίσεών του...

Η μία, τον περασμένο Μάϊο, στο Μέγαρο Μουσικής, όπου παρουσίασε τον αξεπέραστο "Σταυρό του Νότου" στο σύνολο του...

Από το πρώτο δευτερόλεπτο που βγήκε στη σκηνή, δεν είχαμε μάτια για άλλον...

Μας πήρε μαζί του και δεν μας άφησε στιγμή μέχρι το τέλος...

Όλοι μας, συγκινημένοι, τον χειροκροτάγαμε όρθιοι...

Θαυμάζαμε το μεγαλείο της ψυχής του... Που ενώ ξέραμε το γολγοθά που περνούσε, τον βλέπαμε εκεί, ρωμαλέο, να δίνει μέχρι και την τελευταία ικμάδα της δύναμής του...

Δε θέλαμε να τελειώσει ποτέ αυτή η συναυλία...

"Έβραζε το κύμα του γαρμπή

είμαστε σκυφτοί κι οι δυο στο χάρτη

γύρισες και μου 'πες πως το Μάρτη

σ' άλλους παραλλήλους θα 'χεις μπει".

(Θάνος Μικρούτσικος-Νίκος Καββαδίας: Ο Σταυρός του Νότου)

Μερικούς μήνες μετά, κάπου στα τέλη Σεπτεμβρίου, ήμουν ξανά πιστός στο "ραντεβού" μου μαζί του. Αυτή τη φορά στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ.

Δεν ξέραμε τότε (ίσως να το υποψιαζόμασταν, αλλά δεν θέλαμε να το πιστέψουμε) πως θα ήταν η τελευταία φορά που τον βλέπαμε...

Και ο Θάνος δε μας απογοήτευσε... Για δυο ώρες μας ταξίδεψε σε μέρη παραμυθένια...

Η συναυλία κάποια στιγμή τελείωσε, αλλά κανείς μας δεν ήθελε να φύγει...

Κι εκείνος, λες και το είχε καταλάβει, παρέμεινε μαζί μας για λίγο ακόμη...

Να μας απολαμβάνει και να τον απολαμβάνουμε...

Και όταν πια ήρθε η ώρα να μας χαιρετήσει, τα λόγια του μας γέμισαν ελπίδα:

"Όσο αντέχω, θα συνεχίσω"...

Και το είχαμε πιστέψει πως θα άντεχε... Πως θα νικούσε σε αυτή την άνιση μάχη...

"Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία

πώς η ιστορία γίνεται σιωπή

τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο

συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω

τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί".

(Θάνος Μικρούτσικος-Άλκης Αλκαίος: Ρόζα)

Λίγα χρόνια πριν, νομίζω το 2014, ο Θάνος, ο Θανούλης μας, όπως συνήθιζα να τον λέω, είχε γίνει το σήμα κατατεθέν των διακοπών εκείνης της χρονιάς στην Κέρκυρα...

Κάθε φορά που επιστρέφαμε στη βάση μας, στο άμαξι έπαιζαν στη διαπασών "Οι 7 νάνοι στο S/S Cyrenia".

Κι εμείς να τραγουδάμε μαζί του ασταμάτητα, μέχρι που οι φωνές μας έκλειναν...

"Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.

Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.

Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.

Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια".

(Θάνος Μικρούτσικος-Νίκος Καββαδίας: Οι 7 νάνοι στο S/S Cyrenia)

Θανούλη μας δε θα ξεχαστείς ποτέ...

Δε γίνεται να ξεχαστείς...

Τα τραγούδια σου θα είναι πάντα εδώ, για να σε θυμίζουν...

Κι εμείς, για όσο μας μέλλει ακόμη να ζήσουμε, θα έχουμε να το περηφανευόμαστε πως συνυπήρξαμε μαζί σου...

Εκεί...

Στις "Γραμμές των Οριζόντων"...

"Στενεύουν τα περάσματα

οι φίλοι μου φαντάσματα

κι η πόλη μοιάζει γενικώς

τάφος οικογενειακός".

(Θάνος Μικρούτσικος-Κώστας Λαχάς: Τυμβωρύχος)

Θυμώνω...

Θυμώνω...

Θυμώνω που οι υποτιθέμενοι λειτουργοί της δικαιοσύνης ξεπλένουν ανερυθρίαστα μια νεοναζιστική οργάνωση, για το φόνο ενός ανθρώπου και όχι μόνο (Δίκη Χρυσής Αυγής)...

Θυμώνω που οι υποτιθέμενες δυνάμεις τήρησης της τάξης, εισβάλλουν απρόκλητα στα σπίτια πολιτών (περίπτωση του σκηνοθέτη Δημήτρη Ινδαρέ)...

Θυμώνω που οι ίδιες αυτές δυνάμεις επιχειρούν στη συνέχεια να κάνουν το άσπρο μαύρο...

Θυμώνω που προσπαθούν (αδίκως...) να με πείσουν πως εδώ και 39 χρόνια ζω σε μια πόλη, όπου φοβάμαι να κυκλοφορήσω, φοβάμαι να βγω από το σπίτι μου...

Θυμώνω που στο όνομα άθλιων συμφερόντων καταστρέφονται μνημεία πολιτισμού... (Σταθμός Μετρό Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη).

Θυμώνω που όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά μέρος ενός ευρύτερου (όσο και επικίνδυνου) πολιτικού σχεδίου (Δηλώσεις... εκλεκτών Υπουργών στη Βουλή και τα ΜΜΕ, για το περίφημο "Νόμος & Τάξη")...

Θυμώνω που υπάρχουν τριγύρω μου άνθρωποι που επικροτούν τέτοιες οργουελικές καταστάσεις...

Θυμώνω που αν η άποψη μου δεν συμφωνεί με την κίβδηλη κανονικότητα της εποχής, με τσουβαλιάζουν ως κομμάτι, ως εκπρόσωπο, ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το, κάποιας συγκεκριμένης ομάδας, κόμματος κλπ. (Συριζαίος, Αναρχικός, Κομμουνιστής και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο...).

Θυμώνω που αντιλαμβάνομαι πως τα χειρότερα δεν έχουν ακόμη έρθει...

Θυμώνω... Πολύ...

Και θέλω να σταματήσω να θυμώνω... Αλλά δε γίνεται...

Όλο και περισσότερο νιώθω το τελευταίο διάστημα, σαν τον Μπερανζέ στο "Ρινόκερο" του Ιονέσκο...

Ο τελευταίος άνθρωπος, σ' έναν κόσμο που όλοι έχουν υποταχθεί κι έχουν μετατραπεί σε Ρινόκερους...

Παραθέτω αυτούσια τα τελευταία λόγια του έργου, που είναι σήμερα πιο επίκαιρα από ποτέ:

"... Δε θα καθίσω με σταυρωμένα χέρια, θα πολεμήσω… Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος… και μέχρι να ‘ρθεί το τέλος θα παραμείνω άνθρωπος! Οχι δεν θα συνθηκολογήσω!… ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΑΣ!".

Το ξέρω πως υπάρχουν κι άλλοι που νιώθουν σαν εμένα...

Κι ίσως αυτό να είναι το μόνο που μου κρατά ζωντανή την ελπίδα...

Την ελπίδα πως αυτός ο κόσμος κάποτε θ' αλλάξει...

Και τότε νομίζω πως δε θα χρειάζεται πια να θυμώνω...

Το περίσσιο παιδί: Μια παράσταση που χτυπά κατευθείαν στην καρδιά...

"Εκεί θα είμαι, 

στο άγγιγμα στου δαχτύλου σας στην οθόνη αφής σας, 

και θα σας περιμένω να ξημερώσει 

για να μου πείτε πως η λαμαρίνα άντεξε, 

πως τα παιδιά ξυπνήσανε καλά". 

Αλήθεια, γιατί πηγαίνουμε θέατρο; 

Γιατί κάνουμε θέατρο;

Γιατί γράφουμε θέατρο;

Αν με ρωτάτε, μόνο μια απάντηση υπάρχει στο δικό μου μυαλό...

Για την ψυχή μας!

Είμαι σίγουρος πως αυτό θα είχαν στο μυαλό τους και οι συντέλεστες της παράστασης "Το περίσσιο παιδί".

Και το αποτέλεσμα τους δικαίωσε απόλυτα...

Δραματοποίηση ουσιαστικά του πλέον πρόσφατου, ομώνυμου, βιβλίου του Θανάση Τριαρίδη, "Το περίσσιο παιδί" είναι, χωρίς υπερβολή, μια κραυγή αγωνίας για τα εκατομμύρια εγκαταλελειμμένα παιδιά της Αφρικής...

Για παιδιά που η πλειοψηφία τους είτε θα πεθάνουν πριν ενηλικιωθούν, είτε -ακόμα κι αν επιβιώσουν- θα πέσουν θύματα εκμετάλλευσης...

"Κι ακόμη σκέφτομαι,

πως αυτός ο τόσο λερωμένος καναπές,

ο γεμάτος κάτουρα και μύξες και ευκοίλιες, 

ο γεμάτος δάκρυα, δάκρυα, δάκρυα,

ίσως

να είναι η Εκκλησία μου".

Η ιστορία μας παρουσιάζεται μέσα από ένα παραμύθι.

Ένα παραμύθι για ένα Ασήμαντο Ηλεκτρονικό Προγραμματάκι...

Ένα Ασήμαντο Προγραμματάκι που όμως θα δώσει το μεγαλύτερο μάθημα ανθρωπιάς...

Μαζί και αγάπης...

Αλλά και ψυχής...

Δε θέλω να μπω σε παραπάνω λεπτομέρειες για την ιστορία, γιατί πραγματικά θα χαλάσω τη μοναδική εμπειρία της παρακολούθησης της παράστασης...

Είναι καλύτερο να μην είστε προετοιμασμένοι για ότι πρόκειται να δείτε...

Και πιστέψτε με δεν πρόκειται να είστε, ακόμα και να έχετε διαβάσει το βιβλίο...

Θα προβληματιστείτε, διαπιστώνοντας το μέγεθος του προβλήματος...

Θα εξοργιστείτε, αντιλαμβανόμενοι την αδιαφορία των -ας τους πούμε- υπευθύνων...

Θα συγκινηθείτε -βαθιά- από το πως μια απλή, αλλά και τόσο θαρραλέα απόφαση, μπορεί να γίνει ένα σύμβολο ελπίδας.

"Μονάχα να μην πεις

"αλίμονο, τι άτυχο..."

ή "ήταν θέλημα Θεού..."

ή κάτι παρόμοιο.

Γιατί δεν ήταν η τύχη, ούτε ο Θεός.

Και πια εσύ ξέρεις καλά τι είναι".

Όμως ακόμα πιο σημαντικό για μένα είναι το πάθος όσων εργάστηκαν για να γίνει πραγματικότητα όλο αυτό...

Του Θανάση Τριαρίδη, που έγραψε ένα υπέροχο κείμενο...

Της Πηγής Δημητρακοπούλου, που με τη διαπεραστική σκηνοθετική της ματιά, ανέδειξε μοναδικά το έργο...

Του Χρήστου Διαμάντη που δημιούργησε μουσική ειδικά για την παράσταση...

Και όλων των υπόλοιπων συντελεστών...

Θα ήθελα όμως κάπου εδώ να σταθώ ιδιαίτερα στην ομάδα "Ich Bebe" (Αντιγόνη Σταυροπούλου, Γιάννης Βερβενιώτης, Χριστίνα Παπατριανταφύλλου), που ανέλαβε να δώσει ζωή στο Ασήμαντο Προγραμματάκι της ιστορίας μας...

Και οι τρεις τους γεμίζουν με τρόπο συγκλονιστικό τη σκηνή και σε κάνουν να νιώθεις πως ξεπήδησαν μέσα από τις σελίδες του παραμυθιού και μετά τα 50 λεπτά της παράστασης, θα επιστρέψουν και πάλι σ' αυτές...

Μέσα στη Σπηλιά με "Το περίσσιο παιδί" που έφτιαξε το Ασήμαντο Προγραμματάκι... 

Συγκινούνται και μας συγκινούν...

Η παράσταση τελειώνει, σκουπίζεις τα δάκρυά σου και προσπαθείς για λίγα λεπτά να επανέλθεις...

Μέχρι που τελικά αφήνεσαι σε αυτό που είδες...

Δεν αφήνεις τα συναισθήματα να φύγουν...

Δε σου χρειάζεται...

Εν κατακλείδι: Ίσως "Το περίσσιο παιδί" να μην είναι θέατρο (με την ακριβή έννοια του όρου), άλλωστε το κείμενο δεν είναι θεατρικό...

Μικρή σημασία όμως έχει τούτο...

Θέατρο, όπως είπα και στην αρχή, είναι ό,τι αγγίζει την ψυχή μας...

Και το Ασήμαντο Προγραμματάκι μας, δεν την άγγιξε απλά...

Την έκανε ολότελα δική του...

"Υπήρξαν, βέβαια, και τα δάκρυα που ενώθηκαν μέσα στις φλόγες. 

Αυτά ναι, υπό συνθήκη ίσως να είναι ένας κίνδυνος για τις ασήμαντες ζωές μας. 

Μπορεί, άμα τα διανοηθούμε, να μολυνθούμε: 

να νιώσουμε αδειανοί, σαν ένας καθαρός, ολόλαμπρος κλίβανος".

Παρακάτω, δείτε τα teaser της παράστασης, καθώς και το "Νανούρισμα του Περίσσιου Παιδιού", που ακούγεται κατά τη διάρκειά της.

*** Η παράσταση "Το περισσίο παιδί", παίζεται κάθε Πέμπτη στις 21.00 στο Faust (μέχρι 2/1). Δείτε περισσότερες πληροφορίες εδώ: https://www.facebook.com/%CE%A4%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%83%CF%83%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%AF-101535511295380/

Το σύστημα (by Νικόλας Άσιμος)

"Το σύστημα έλεγαν οι αρχαίοι -και γι' αυτό ήταν σπουδαίοι-

είναι ένα βαρέλι γεμάτο σκόρδα.

Και μέσα στο βαρέλι ανθρώποι, ανθρώποι, ανθρώποι. 

Μια Γη γεμάτη σκορδαλιά!

Και το βαρέλι αυτό γυρίζει, γυρίζει...

Κι όλο και κάποιοι βγαίνουνε στην επιφάνεια. Και γίνονται μετά Ωνάσηδες.

Ωνάσης σημαίνει να πας στα μπουζούκια, να τα σπας αγκαλιά με τον Τέλη τον Σαβάλας και να κάθεσαι μετά στο Κολωνάκι στις κοσμικές ταβέρνες και να τρως λαϊκότατα σκορδαλιά!

Αυτό είναι και που το σώζει το σύστημα:

Ποιός πρώτος θα προλάβει...

...έχει την εντύπωση, την αυταπάτη, το πιστεύει δηλαδή, πως θα προλάβει, να βγει ο ίδιος μέσα απ' το βαρέλι και να πέσει με τα μούτρα να φάει. Να φάει! Να φάει! 

Γι' αυτό βρωμάει ο χώρος μας σκατίλα.

Σκατίλα είναι η μυρουδιά του ανθρώπου, αυτουνού που τρώει σκόρδα. Πολλά σκόρδα, πάρα πολλά σκόρδα.

Όλα τα σκόρδα όλων των υπόλοιπων ανθρώπων...".

{Νικόλας Άσιμος - Βαρέλι, Πιάστηκα Σκοινί Κορδόνι, από την παράνομη κασέτα Νο 000001 "Με το βαρέλι που για να βγεί το σπάει", του 1978}

Περί Silly Walk και παρέλασης...

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα έμπαινα ξανά στη διαδικασία να κάνω ανάρτηση για θέματα της επικαιρότητας, καθώς είναι πολύ εύκολο σήμερα, να παρερμηνευτούν τα λεγόμενά σου...

Όμως πλέον κάπου νιώθω πως έχει χαθεί το μέτρο...

Με αφορμή λοιπόν το περιστατικό με το Silly Walk στη Ν. Φιλαδέλφεια (εμπνευσμένο από τους Monty Pythons), θα ήθελα να κάνω μερικές διαπιστώσεις, ξεκαθαρίζοντας ευθύς εξαρχής πως είμαι υπέρ της κίνησης αυτής των κοριτσιών:

1) Μπορεί κάποιος ν' αγαπάει την πατρίδα του και χωρίς να είναι, ή να το παίζει, εθνικιστής... 

2) Είναι φοβικό το να θεωρούμε συνεχώς πως κινδυνεύουν τα ιερά και τα όσια μας... 

3) Αυτά τα ιερά και τα όσια, έχουμε εδώ και πολλά χρόνια σταματήσει να τα τιμούμε όπως τους αρμόζει...

4) Πολίτες έστησαν οδοφράγματα για να μην μεταφερθούν πρόσφυγες στην περιοχή τους... 

Γονιός έκανε μήνυση σε δασκάλα γιατί έκανε τη δουλειά της (αναφέρομαι στο περιστατικό με το μάθημα σεξουαλικής αγωγής)... 

Ανήλικοι σύρονται έξω από κινηματογραφικές αίθουσες (είναι άλλο πράγμα ο νόμος αυτός καθαυτός και εντελώς άλλη ιστορία η εφαρμογή του)...

Υπουργοί της Κυβέρνησης, μιλούν για λαϊκισμό και εθελοντισμό (!) επ' αφορμή της 28ης Οκτωβρίου, χωρίς καμιά αναφορά στον φασισμό και το ναζισμό... 

Αλλά η αντίδραση μερικών κοριτσιών κατά ενός (συγνώμη, άλλα έτσι είναι...) ολοένα και περισσότερο βυθιζόμενου στη σήψη συστήματος, είναι αυτό που ενοχλεί περισσότερο... 

Έτσι είναι (αν έτσι νομίζετε), όπως θα έλεγε και ο Πιραντέλο...

5) Σχεδόν πάντα, οι νέοι ήταν αυτοί που έκαναν το πρώτο βήμα για κοινωνικές αλλαγές... Ας πάψουμε λοιπόν να τους υποτιμούμε, στο όνομα μιας -τουλάχιστον- αμφίβολης, ή ακόμα και σαθρής αν θέλετε, "κανονικότητας"...

Και τέλος: Έλεος πια με την αισχρή κομματικοποίηση των πάντων - από εμάς τους ίδιους περισσότερο (δυστυχώς)...

Ας γίνουμε επιτέλους υγιώς σκεπτόμενοι πολίτες...

Ας γίνουμε ΑΝΘΡΩΠΟΙ!

"Joker": Ένα σπάνιο αριστούργημα...

"Όποιος πάει γυρεύοντας, παίρνει αυτό που του αξίζει..."

(***Όσοι δεν έχουν ακόμη δει την ταινία, ας μη διαβάσουν το κείμενο, καθώς περιέχει spoilers***)

"Ο Άρθουρ Φλεκ, θα μπορούσε να ήταν ένας από εμάς.

Λάθος...

Ο Άρθουρ Φλεκ ΕΙΝΑΙ ένας από εμάς...

Δεν έχει σημασία αν είναι λίγο διαφορετικός... 

Αν αντιμετωπίζει το γολγοθά μιας βαριάς ψυχικής ασθένειας...

Αν μαζί με όλα τα άλλα πρέπει να φροντίσει και την άρρωστη μητέρα του...

Ο Άρθουρ Φλεκ προσπαθεί να επιβιώσει... 

Κάνοντας τον κλόουν... 

Και πάλι λάθος...

ΕΙΝΑΙ κλόουν... Ένας θλιμμένος κλόουν που ονειρεύεται να γίνει διάσημος... Χαρίζοντας γέλιο και χαρά στον κόσμο...

Σε ποιον κόσμο όμως; 

Σ' έναν κόσμο που ποτέ δεν τον αποδέχτηκε... 

Σ' έναν κόσμο που τον αντιμετωπίζει ως αξιοπερίεργο...

Σ' έναν κόσμο που τον κακοποιεί σωματικά και ψυχικά...

Σ' έναν κόσμο που θα του δείξει το πιο σκληρό του πρόσωπο, αφαιρώντας του και την τελευταία ελπίδα... 

Χωρίς δουλειά, χωρίς θεραπεία, χωρίς φάρμακα, χωρίς τίποτα...

Ο Άρθουρ θα βρεθεί σε αδιέξοδο...

Μέχρι που θα έρθει η ώρα της αντίδρασης... Και τα πράγματα θα ξεφύγουν από κάθε έλεγχο...".

***

Είναι μετρημένες στα δάχτυλα τα τελευταία χρόνια οι πραγματικά μεγάλες ταινίες...

Το "Joker", είναι μία απ' αυτές...

Όχι γιατί παίρνει έναν αρχετυπικό villain χαρακτήρα του υπερηρωϊκού σύμπαντος και τον πάει αρκετά βήματα παραπέρα, τη στιγμή που νομίζαμε πως τα περιθώρια εξερεύνησής του είχαν εξαντληθεί...

Από την αρχή άλλωστε επιλέγει να μην ασχοληθεί με τον κομιξικό κανόνα... Ούτε καν με τις προηγούμενες ταινίες του είδους...

Κάτι που εν τέλει αποδεικνύεται ευφυές...

Αλλά γιατί βουτάει βαθιά μέσα στα αχαρτογράφητα μονοπάτια της βαριά τραυματισμένης ψυχοσύνθεσης ενός ανθρώπου που νοσεί... 

Και ο οποίος φοβάται/αρνείται να το παραδεχθεί...

Δε μένει όμως μόνο εκεί...

Με ωμό ρεαλισμό φτάνει σε μια καταγγελία της σημερινής μορφής των κοινωνιών (αφορμή η αμερικάνικη, αλλά σίγουρα ο κανόνας είναι κοινός για όλες) στις οποίες ζούμε...

Σάπιοι άνθρωποι, σάπιες κοινωνίες, σάπιες πολιτικές, όλα σάπια...

Είναι αριστοτεχνικά δοσμένος ο τρόπος με τον οποίο ο σκηνοθέτης (Todd Phillips) δείχνει την άβυσσο που χωρίζει τους "προνομιούχους" από τους "απόβλητους" της κοινωνίας... 

Ο Τόμας Γουέιν, πατέρας του Μπρους Γουέιν (του παιδιού που πρόκειται να μετατραπεί στον Batman και τον οποίο συνδέει πανέξυπνα με τον "Joker" η ταινία), προχωρά σ' έναν απόλυτα κυνικό διαχωρισμό: 

"Μας μισούν γιατί εμείς πετύχαμε στη ζωή μας, ενώ εκείνοι όχι".

  

Κι ύστερα με περίσσιο θράσος ανακοινώνει πως ενδιαφέρεται για το καλό τους...

Ήδη η χύτρα έχει αρχίσει να σιγοβράζει...

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινείται ο ήρωας που ανεπανάληπτα υποδύεται ο Joaquin Phoenix, σε μια ερμηνεία ζωής (ανατριχιαστικό το κυριολεκτικά σπαρακτικό γέλιο/κλάμα του, σου σηκώνει την τρίχα κάγκελο κάθε φορά που το ακούς...).

Προσπαθεί να καταπολεμήσει τους δαίμονές του, έχοντας τους πάντες απέναντί του...

Είναι φυσικό επακόλουθο το ξέσπασμά του...

Και η κατάληξή του...

Όμως για μια στιγμή...

Πόσο "κανονικοί" νομίζετε πως είναι οι άνθρωποι που στην ταινία σκοτώνει ο "Joker"; 

Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει...

Ο ένας χειρότερος από τον άλλον, με αποκορύφωμα τον έμπορο ψυχών, TV star, που υποδύεται έξοχα ο μεγάλος Ρόμπερτ Ντε Νίρο...

Ναι, σίγουρα δεν μπορούν να δικαιολογηθούν εξαιτίας αυτού οι πράξεις του...

Αλλά ούτε και οι πράξεις μιας κοινωνίας που δημιουργεί "τέρατα' μπορούν να δικαιολογηθούν...

Αν ο "Joker" υπάρχει, είναι γιατί η ίδια η κοινωνία τον δημιούργησε...

Η ίδια η κοινωνία τον έκανε ήρωα...

Αφού πρώτα τον ξέρασε από τα σπλάχνα της...

Ο καταπιεσμένος, ο απόβλητος, ο ψυχικά ασθενής βρίσκει παντού κλειστές πόρτες... 

Δεν τον αφήνουν να ενταχθεί στο σύνολο...

Βιώνει τη βία σε όλες τις μορφές της...

Και όταν θα έρθει η ώρα να αντιδράσει, ο μόνος τρόπος που θα βρει θα είναι και πάλι η βία...

Η βία γεννά βία...

Η ταινία μας πετά στα μούτρα αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα...

"Αυτοί είστε και δε θέλετε ν' αλλάξετε", με απλά λόγια μας λέει... 

Είναι δύσκολο να πιστέψεις πως ένα τέτοιο φιλμ προήλθε από τη βιομηχανία του Hollywood...

Όμως από την άλλη, γιατί όχι; 

Δείτε αυτή την ταινία!

Και κρατήστε τα μηνύματά της ως τροφή για σκέψη...

Ίσως να είναι ένα πρώτο βήμα για να γίνει ο κόσμος μας καλύτερος...

Ως κατακλείδα, το trailer του φιλμ...