Σκέψεις εν μέσω καραντίνας...

Μερικές σκέψεις, την ώρα που νιώθω ότι η λογική σε αυτή τη χώρα έχει προ πολλού χαθεί...

- Περί Εκκλησίας & κορονοϊού: 

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε τα αυτονόητα; Το ότι η συνάθροιση μέσα σ' έναν ναό, ή η μετάληψη δεκάδων ατόμων από το ίδιο κουταλάκι, είναι τη δεδομένη χρονική στιγμή επικίνδυνη για την εξάπλωση/διασπορά του ιού και την επιδείνωση της υπάρχουσας κατάστασης, είναι θέμα κοινής λογικής... 

Και ΟΧΙ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΝΕΝΟΣ!! 

Όπως θα κατακρίνω όσους συνωστίστηκαν στις παραλίες, τα μπαρ, τις καφετέριες κλπ., αγνοώντας τα μέτρα προστασίας, το ίδιο θα κάνω και με εκείνους που σήμερα (και όχι μόνο) συνέρρευσαν στις εκκλησίες και κοινώνησαν... Η πίστη είναι προσωπικό θέμα του καθενός μας, αλλά σε καμία περίπτωση πάνω από τη δημόσια υγεία... Και οι κανόνες κοινοί για όλους... Σταματώ κάπου εδώ, για να μην παρεξηγηθώ.

- Περί καραντίνας: 

ΦΥΣΙΚΑ και πρέπει να μένουμε σπίτι, για να προστατευόμαστε και να προστατεύουμε και τους δικούς μας ανθρώπους. Φυσικά και είναι ανώριμοι/αδιάφοροι (για να μην πω κάτι χειρότερο), όσοι το έχουν ρίξει στη... μποέμικη ζωή (με αφορμή την καραντίνα), μη λογαριάζοντας τους κινδύνους.

ΟΜΩΣ: Το να βγεις να κάνεις μια βόλτα μόνος (ή ακόμα και με εκείνον/εκείνους που μένετε μαζί) μέχρι το άλλο τετράγωνο, η απλά να περπατήσεις (εφόσον ο καιρός είναι καλός), για λίγη ώρα (χωρίς να βρεθείς σε χώρους που συναθροίζονται πολλά άτομα), δεν είναι κάτι κακό... Το αντίθετο μάλιστα, άλλωστε αρκετοί είναι οι ειδικοί (γιατρό άκουσα να το λέει) που το συστήνουν... Κάνει καλό και στην ψυχολογία μας, που είναι πολύ σημαντική σε αυτή τη δύσκολη περίοδο...

- Περί αναλύσεων/προβλέψεων για την εξέλιξη της πανδημίας:

Σαφέστατα και πρέπει να ακούμε και να εμπιστευόμαστε τους επιστήμονες και τους ειδικούς, που σίγουρα ξέρουν περισσότερα από εμάς. Και να ακολουθούμε τις οδηγίες τους...

ΑΛΛΑ: Χρειάζεται και λίγη προσοχή στο πως παρουσιάζονται όλα αυτά. Δεν αναφέρομαι τόσο στα ΜΜΕ, άλλωστε ο καθένας κρίνει τι θα δει, τι θα πιστέψει και αναλόγως πράττει...

Όμως σήμερα, διάβασα δήλωση Καθηγητή Πανεπιστημίου (αυτονόητος ο σεβασμός μου στις γνώσεις του), που ούτε λίγο ούτε πολύ κατέληγε πως σε λίγες εβδομάδες θα πεθαίνουμε σπίτια μας, λόγω έλλειψης κλινών στις ΜΕΘ. Ασφαλώς και υπάρχει έλλειψη κλινών, ασφαλώς και γι' αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή απ' όλους μας, ώστε να μην καταρρεύσει το σύστημα υγείας, αλλά το να λες ουσιαστικά πως σε λίγο καιρό θα αρχίσουμε να πέφτουμε σαν τις μύγες, τρομοκρατεί και δημιουργεί πανικό. Κι έτσι να είναι (που φυσικά το απευχόμαστε όλοι), χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στο πως θα το εκφράσεις, ειδικά όταν όλων μας οι αντοχές δοκιμάζονται...

Κλείνοντας και αυτό το "σεντόνι", θα πω για άλλη μια φορά πως χρειάζεται απόλυτη ψυχραιμία απ' όλους μας. Και όχι σκηνές σαν τις χθεσινές στα σούπερ μάρκετ, τα κρεοπωλεία κλπ. (αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος να μείνουν από προμήθειες).

Ψυχραιμία λοιπόν και θετικές σκέψεις και ενέργεια, μέχρι να περάσει κι αυτή η μπόρα! 

Προπαντός ψυχραιμία...

Σύνταγμα, σήμερα το μεσημέρι (λόγω δουλειάς που ήταν αδύνατο ν' αναβληθεί...), μπροστά σε ATM τράπεζας, έτοιμος να βγάλω χρήματα (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ με γάντια)...

Να αναφέρω εδώ, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, πως γενικά (και ακόμα περισσότερο αυτή την περίοδο, για ευνόητους λόγους), προτιμώ τις ηλεκτρονικές συναλλαγές, όμως δε γίνεται να μην έχεις και λίγα μετρητά στο πορτοφόλι σου για λόγους έκτακτης ανάγκης...

Πίσω μου, άγνωστή μου νεαρή κοπέλα (όχι τουρίστας) κρατά σακ βουαγιάζ μεσαίου μεγέθους, περιμένοντας ήρεμη τη σειρά της...

Ξαφνικά, ακούγεται οργισμένη γυναικεία φωνή να λέει σε υψηλά ντεσιμπέλ "Κάνε πιο πέρα ρε με τη βαλίτσα. Αμάν πια με τις βαλίτσες σας. Τα μυαλά πάνω απ' το κεφάλι...". 

Γυρνώντας να δω τι συνέβη πρόλαβα να διακρίνω τη φιγούρα μιας άλλης γυναίκας να προχωρά με βήμα ταχύ προς την Καραγιώργη-Σερβίας, συνεχίζοντας το μουρμουρητό...

Η κοπέλα με το σακ βουαγιάζ είχε μείνει να την κοιτά άφωνη, μαζί της και όσοι γίναμε αυτήκοοι μάρτυρες του περιστατικού...

Προφανώς η ερίτιμος κυρία έβγαλε το συμπέρασμα πως είχε να κάνει με κάποιο γίδι που αγνοεί τους κανόνες δημόσιας ασφάλειας και ταξιδεύει ανά τον κόσμο εν μέσω πανδημίας...

Αυτά συμβαίνουν όμως, όταν δεν βάζουμε το μυαλό μας να δουλέψει... 

Ας τα πάρουμε με τη σειρά λοιπόν:

Παρατήρηση 1η: Όταν κάποιος κρατά σακ βουαγιάζ, σακίδιο, ακόμα και μικρή βαλίτσα, ΔΕΝ είναι απαραίτητο πως φεύγει για, ή ήρθε από ταξίδι (μπορεί να υπάρχουν χίλιοι δυο άλλοι λόγοι). Η συγκεκριμένη κοπέλα πάντως, δεν είχε σε καμία περίπτωση την εικόνα ενός τέτοιου ανθρώπου (ταξιδιώτη)...

Παρατήρηση 2η: Προφανώς και όλοι είμαστε σε μια περίεργη ψυχολογική φάση, λόγω της κατάστασης με τον κορονοϊό (το άγνωστο πάντα τρομάζει...), αλλά σε ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν πρέπει να χαθεί η ψυχραιμία και η λογική...

Παρατήρηση 3η: Επειδή μπορεί να χρειαστεί για διάφορους πρακτικούς λόγους (π.χ. φαρμακεία, σούπερ μάρκετ) να βγούμε για μικρά χρονικά διαστήματα από το σπίτι μας, αυτό δε σημαίνει πως είμαστε όλοι κάφροι που αδιαφορούμε για τα μέτρα που έχουν αποφασιστεί... Φυσικά υπάρχουν και τέτοιοι, πάντα υπήρχαν άλλωστε...

Συμπέρασμα: Ας είμαστε γενικά ψύχραιμοι, ο πανικός άλλωστε πάντα είναι κακός σύμβουλος... Διαφορετικά δεν αργεί η στιγμή που συμπολίτες μας θα αρχίσουν να παίζουν ξύλο μεταξύ τους (αν δεν έχει ήδη συμβεί) και θα χαθεί εντελώς το μέτρο...

Εν κατακλείδι (και έχοντας διαβάσει πολλά όλο αυτό το διάστημα σχετικά με τον κορονοϊό): Είναι αυτονόητο ότι χρειάζεται μεγάλη προσοχή (και από μέρους μας) για να εμποδιστεί, όσο αυτό είναι δυνατόν, η ανεξέλεγκτη εξάπλωση/διασπορά του ιού... 

Να τηρούμε λοιπόν τα στοιχειώδη, να φροντίζουμε να προστατεύουμε τους αγαπημένους μας, αλλά και τους ίδιους μας τους εαυτούς...

Αλλά ταυτόχρονα -το ξαναλέω- να μη χάσουμε την ψυχραιμία και τη λογική μας... 

Οι πανδημίες άλλωστε πάντα άλωναν εύκολα τις "ζούγκλες" (με, ή χωρίς εισαγωγικά)...

Σατιρικόν...

PHOTO: PEETER VIISIMAA VIA GETTY IMAGES

Ήρθε η ώρα, η στιγμή, τα σοβαρά να πούμε... 

Του κόσμου τούτου τα στραβά, να μην ξεφτιλιστούμε. 

Αυτά που μας γαμήσανε και τη ζωή μας όλη... 

Και τώρα ασχολούμαστε με κάθε χαζοβιόλη. 

Μια μπανανία είναι δω, ένα χαμένο μέρος... 

Μα ο καιρός γοργά περνά, μέχρι που είσαι γέρος. 

Πολιτικοί για κλάματα, τελείως σαλεμένοι... 

Που τους στηρίζουνε γερά, μόνο οι βολεμένοι. 

Πολίτες παρανοϊκοί, για όλα έχουν γνώμη... 

Όμως ποτέ δεν έμαθαν το να ζητούν συγνώμη. 

Σάπια τα πάντα είναι δω και η βρωμιά μυρίζει... 

Και η ψυχή μας ολονών βαριά κακοφορμίζει. 

Υπάρχουν όμως μερικοί που το ‘χουν δεδομένο... 

Πως ζουν σε κόσμο όμορφο, αγγελικά πλασμένο. 

Μα η αλήθεια η πικρή, άλλη τελείως είναι... 

Και στην παράνοια που ζουν, τυφλός σου λένε γίνε. 

Για την πατρίδα τους μιλούν, αυτή τη λατρεμένη... 

Που στην πραγματικότητα την έχουνε χεσμένη. 

Σ’ έναν Θεό πιστεύουνε, μεγάλο και τρανό... 

Που άλλοι εκμεταλλεύονται, χτυπώντας στο ψαχνό. 

Μα και φαμίλιες φτιάχνουνε πολυδιαφημισμένες... 

Που στην πραγματικότητα, είναι δυστυχισμένες. 

Για τον πλησίον νοιάζονται, τάχα μου έτσι λένε... 

Και όμως για την πάρτη τους μονάχα πάντα κλαίνε. 

Συνέχεια τσακώνονται για κόμματα και μπάλα... 

Και έτσι εκτονώνονται, ξεχνώντας τα μεγάλα. 

Μικρά παιδάκια πνίγονται στης θάλασσας τα βάθη... 

Και όσα φτάνουνε εδώ, περνούν μεγάλα πάθη. 

Νόμος και τάξη θα σας πουν πως είναι ο σκοπός τους... 

Μα από πίσω κρύβεται βαρύς ο ρατσισμός τους. 

Γελοία υποκείμενα τη χώρα κυβερνούνε... 

Που θέλουνε τον κώλο τους πάντοτε να κοιτούνε. 

Το χρήμα μόνο έχουνε Θεό και βασιλιά τους... 

Για να γεμίζουνε καλά την άσχημη κοιλιά τους. 

Μονίμως μες το δίχασμο θέλουνε να μας έχουν... 

Και τύψεις μας φορτώνουνε για να μας κατατρέχουν. 

Τίποτα διαφορετικό να ζήσει δεν αφήνουν... 

Αντίθετα ξεδιάντροπα, κατάμουτρα το φτύνουν. 

Είναι το σύστημα σαθρό και αποτυχημένο... 

Και όλοι θεν να πείσουνε πως ειν’ πετυχημένο. 

Μα τα σκατά μαζεύονται, κοντεύουν να μας πνίξουν... 

Και αν τους επιτρέψουμε, θα ‘ρθουν να μας πηδήξουν. 

Ελεύθεροι νομίζουμε πως είμαστε αδέλφια... 

Αλλά μαϊμούδες είμαστε και μας χτυπούν τα ντέφια. 

Για να χορεύουμε εμείς στον ίδιο το ρυθμό τους... 

Και μια ζωή να είμαστε το κατοικίδιό τους. 

Την ιστορία μας, μας λεν, όπως εκείνοι θένε... 

Αφού άμα ξυπνήσουμε, το ξέρουν πως θα κλαίνε. 

Γιατί αυτό που ψάχνουμε είν’ η ελευθερία... 

Εκείνη που φοβάται πια η κάθε εξουσία.

112 χρόνια Παναθηναϊκός: Ο ΠΑΟ της Ευρώπης, ο ΠΑΟ της καρδιάς...

Χρόνια πολλά Παναθηναϊκέ!!

Όταν τη σεζόν 1995-96 ο Παναθηναϊκός πετύχαινε εκείνο το απίστευτο "διπλό", μέσα στο "σπίτι" του Άγιαξ, πήγαινα ακόμη σχολείο.

Θυμάμαι μάλιστα ότι όταν ο μεγάλος Κριστόφ Βαζέχα σκόραρε, βγήκα στο μπαλκόνι και σίγουρα με τις κραυγές μου θα πρέπει να αναστάτωσα όλη τη γειτονιά.

Στο θριαμβευτικό 3-1 επί της Γιουβέντους (σεζόν 2000-01), ήμουν μέσα στο γήπεδο.

Περιττό να αναφέρω ότι την επομένη είχα βραχνιάσει από τους πανηγυρισμούς.

Την περίοδο 2001-02, όταν το όνειρο όλων των "πρασίνων" έσβησε άδικα στο "Καμπ Νου", μετά την ήττα με 3-1 από την Μπαρτσελόνα, υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία.

Την ημέρα του αγώνα είχα σκοπιά σε κάποιο φυλάκιο, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω τον συγκεκριμένο αγώνα ακόμα κι αν έπεφτε στο νούμερό μου (κάτι που ευτυχώς δεν συνέβαινε).

Η εξέλιξη του αγώνα, ήταν ως γνωστόν συγκλονιστική και αν δε με "συγκρατούσε" ο αρχιφύλακας θ' ακουγόμουν μέχρι το στρατόπεδο.

Το παιχνίδι με την "Μπαρτσα" ήταν ίσως το καλύτερο του Παναθηναϊκού στην Ευρώπη, απ' όσα τουλάχιστον έχω δει (εξαιρείται φυσικά το 0-1 με τον Άγιαξ).

Το τεράστιο "διπλό" του Παναθηναϊκού μέσα στη Ρώμη (2-3) επί της Ρόμα, το 2010, το είδαμε παρέα με τον κολλητό μου και απλά δεν πιστεύαμε στα μάτια μας!

Με τον Τζιμπρίλ Σισέ...

Οι παραπάνω είναι τέσσερις από τις μεγαλύτερες στιγμές του "τριφυλλιού" στις εκτός των συνόρων εξορμήσεις του. Δυστυχώς, το 1985 (με τη μεγάλη Λίβερπουλ), ήμουν ακόμα πολύ μικρός, ενώ στο έπος του 1971 στο Γουέμπλεϊ... αγέννητος!

Είναι αυτές οι στιγμές λοιπόν (τώρα που τις επαναφέρω στη μνήμη μου, είναι σαν να τις ξαναζώ), που έδωσαν στον Παναθηναϊκό μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Και πιστέψτε με, αξίζουν περισσότερα και από επτά, οκτώ, ή δέκα συνεχόμενα πρωταθλήματα...

Όμως δεν είναι μόνο αυτές. Στη μνήμη μου, έχουν μείνει χαραγμένες και άλλες.

Όπως το άτυχο 1-3 με την Άρσεναλ (σεζόν 1998-99), όπου για πρώτη φορά βρέθηκα στις θέσεις των δημοσιογράφων.

Σε ένα ΟΑΚΑ παγωμένο, με κρύο που τσάκιζε στην κυριολεξία κόκκαλα, οι "πράσινοι" μπορεί να έχασαν, όμως οι χρονιές που ακολούθησαν μας αποζημίωσαν και με το παραπάνω.

Πολλές φορές τα βάζω με την τύχη μου που δεν πρόλαβα να παρακολουθήσω αγωνιζόμενους παίκτες όπως ο Δομάζος, ο Αντωνιάδης και ο Καμάρας.

Ευτυχώς είδα τον Σαραβάκο (αξέχαστο το σόου του στο 2-2 με την Γκέτεμποργκ, την περίοδο 1991-92).

Όμως δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε τούτη τη ζωή...

Με τους Σεμπάστιαν Λέτο και Κώστα Κατσουράνη...

Παναθηναϊκός λοιπόν. Γιατί στις στιγμές που πιο πάνω ανέφερα θα έρθουν στο μέλλον να προστεθούν κι άλλες.

Απέναντι σε "μεγαθήρια" του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Σε ομάδες που όλοι θαυμάζουμε και που από τη χώρα μας, μόνο ο Παναθηναϊκός τις έχει κοιτάξει στα μάτια, ως ίσος προς ίσο.

Και είμαι σίγουρος πως είναι μόνο θέμα χρόνου να το ξανακάνει.

Κι όσο για το πρωτάθλημα, όσο για τις εντός των τειχών υποχρεώσεις, μπορεί τα τελευταία χρόνια η ομάδα να περνάει δύσκολες στιγμές, όμως πολύ σύντομα θα "γυρίσει" ο τροχός.

Είναι νομοτελειακό.

Παναθηναϊκός λοιπόν. Γιατί ακόμα και σε αυτά τα "πέτρινα" χρόνια, υπήρξαν (λίγες, αλλά υπήρξαν) εγχώριες ικανοποιήσεις (δε χρειάζεται να αναφερθώ σε παραδείγματα, κρατήστε απλά ως πιο πρόσφατο τη χθεσινή νίκη επί του ΠΑΟΚ).

Με τον Γιώργο Καραγκούνη...

Και δε χρειάζεται να μιλήσω φυσικά και για το μπάσκετ, που εδώ και χρόνια μας χαρίζει το ένα τρόπαιο, πίσω από το άλλο...

Παναθηναϊκός λοιπόν. Και ξερό ψωμί!

Χρόνια πολλά "Τριφύλλι" μας!

Για το Θάνο Μικρούτσικο: Το Θανούλη μας...

"Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη

και την τρελή σου κυνηγάει σκιά

πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι

πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά

αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη".

(Θάνος Μικρούτσικος-Άλκης Αλκαίος: Ερωτικό)

Είναι πραγματικά ελάχιστες οι φορές που ένας καλλιτέχνης καταφέρνει να γίνει κομμάτι της ψυχής σου...

Kαι ο Θάνος Μικρούτσικος ανήκει σε αυτή τη σπάνια συντροφιά...

Μεγάλος σε όλα του, ονειρικός πάνω στη σκηνή, σε γέμιζε συναισθήματα κάθε φορά που τον άκουγες...

Είχα την μοναδική τύχη, αυτή την τελευταία χρονιά που πέρασε μαζί μας, να είμαι αυτήκοος μάρτυρας των δύο ύστατων εμφανίσεών του...

Η μία, τον περασμένο Μάϊο, στο Μέγαρο Μουσικής, όπου παρουσίασε τον αξεπέραστο "Σταυρό του Νότου" στο σύνολο του...

Από το πρώτο δευτερόλεπτο που βγήκε στη σκηνή, δεν είχαμε μάτια για άλλον...

Μας πήρε μαζί του και δεν μας άφησε στιγμή μέχρι το τέλος...

Όλοι μας, συγκινημένοι, τον χειροκροτάγαμε όρθιοι...

Θαυμάζαμε το μεγαλείο της ψυχής του... Που ενώ ξέραμε το γολγοθά που περνούσε, τον βλέπαμε εκεί, ρωμαλέο, να δίνει μέχρι και την τελευταία ικμάδα της δύναμής του...

Δε θέλαμε να τελειώσει ποτέ αυτή η συναυλία...

"Έβραζε το κύμα του γαρμπή

είμαστε σκυφτοί κι οι δυο στο χάρτη

γύρισες και μου 'πες πως το Μάρτη

σ' άλλους παραλλήλους θα 'χεις μπει".

(Θάνος Μικρούτσικος-Νίκος Καββαδίας: Ο Σταυρός του Νότου)

Μερικούς μήνες μετά, κάπου στα τέλη Σεπτεμβρίου, ήμουν ξανά πιστός στο "ραντεβού" μου μαζί του. Αυτή τη φορά στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ.

Δεν ξέραμε τότε (ίσως να το υποψιαζόμασταν, αλλά δεν θέλαμε να το πιστέψουμε) πως θα ήταν η τελευταία φορά που τον βλέπαμε...

Και ο Θάνος δε μας απογοήτευσε... Για δυο ώρες μας ταξίδεψε σε μέρη παραμυθένια...

Η συναυλία κάποια στιγμή τελείωσε, αλλά κανείς μας δεν ήθελε να φύγει...

Κι εκείνος, λες και το είχε καταλάβει, παρέμεινε μαζί μας για λίγο ακόμη...

Να μας απολαμβάνει και να τον απολαμβάνουμε...

Και όταν πια ήρθε η ώρα να μας χαιρετήσει, τα λόγια του μας γέμισαν ελπίδα:

"Όσο αντέχω, θα συνεχίσω"...

Και το είχαμε πιστέψει πως θα άντεχε... Πως θα νικούσε σε αυτή την άνιση μάχη...

"Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία

πώς η ιστορία γίνεται σιωπή

τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο

συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω

τι λένε τα κομπιούτερς κι οι αριθμοί".

(Θάνος Μικρούτσικος-Άλκης Αλκαίος: Ρόζα)

Λίγα χρόνια πριν, νομίζω το 2014, ο Θάνος, ο Θανούλης μας, όπως συνήθιζα να τον λέω, είχε γίνει το σήμα κατατεθέν των διακοπών εκείνης της χρονιάς στην Κέρκυρα...

Κάθε φορά που επιστρέφαμε στη βάση μας, στο άμαξι έπαιζαν στη διαπασών "Οι 7 νάνοι στο S/S Cyrenia".

Κι εμείς να τραγουδάμε μαζί του ασταμάτητα, μέχρι που οι φωνές μας έκλειναν...

"Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.

Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.

Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.

Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια".

(Θάνος Μικρούτσικος-Νίκος Καββαδίας: Οι 7 νάνοι στο S/S Cyrenia)

Θανούλη μας δε θα ξεχαστείς ποτέ...

Δε γίνεται να ξεχαστείς...

Τα τραγούδια σου θα είναι πάντα εδώ, για να σε θυμίζουν...

Κι εμείς, για όσο μας μέλλει ακόμη να ζήσουμε, θα έχουμε να το περηφανευόμαστε πως συνυπήρξαμε μαζί σου...

Εκεί...

Στις "Γραμμές των Οριζόντων"...

"Στενεύουν τα περάσματα

οι φίλοι μου φαντάσματα

κι η πόλη μοιάζει γενικώς

τάφος οικογενειακός".

(Θάνος Μικρούτσικος-Κώστας Λαχάς: Τυμβωρύχος)

Θυμώνω...

Θυμώνω...

Θυμώνω που οι υποτιθέμενοι λειτουργοί της δικαιοσύνης ξεπλένουν ανερυθρίαστα μια νεοναζιστική οργάνωση, για το φόνο ενός ανθρώπου και όχι μόνο (Δίκη Χρυσής Αυγής)...

Θυμώνω που οι υποτιθέμενες δυνάμεις τήρησης της τάξης, εισβάλλουν απρόκλητα στα σπίτια πολιτών (περίπτωση του σκηνοθέτη Δημήτρη Ινδαρέ)...

Θυμώνω που οι ίδιες αυτές δυνάμεις επιχειρούν στη συνέχεια να κάνουν το άσπρο μαύρο...

Θυμώνω που προσπαθούν (αδίκως...) να με πείσουν πως εδώ και 39 χρόνια ζω σε μια πόλη, όπου φοβάμαι να κυκλοφορήσω, φοβάμαι να βγω από το σπίτι μου...

Θυμώνω που στο όνομα άθλιων συμφερόντων καταστρέφονται μνημεία πολιτισμού... (Σταθμός Μετρό Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη).

Θυμώνω που όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά μέρος ενός ευρύτερου (όσο και επικίνδυνου) πολιτικού σχεδίου (Δηλώσεις... εκλεκτών Υπουργών στη Βουλή και τα ΜΜΕ, για το περίφημο "Νόμος & Τάξη")...

Θυμώνω που υπάρχουν τριγύρω μου άνθρωποι που επικροτούν τέτοιες οργουελικές καταστάσεις...

Θυμώνω που αν η άποψη μου δεν συμφωνεί με την κίβδηλη κανονικότητα της εποχής, με τσουβαλιάζουν ως κομμάτι, ως εκπρόσωπο, ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το, κάποιας συγκεκριμένης ομάδας, κόμματος κλπ. (Συριζαίος, Αναρχικός, Κομμουνιστής και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο...).

Θυμώνω που αντιλαμβάνομαι πως τα χειρότερα δεν έχουν ακόμη έρθει...

Θυμώνω... Πολύ...

Και θέλω να σταματήσω να θυμώνω... Αλλά δε γίνεται...

Όλο και περισσότερο νιώθω το τελευταίο διάστημα, σαν τον Μπερανζέ στο "Ρινόκερο" του Ιονέσκο...

Ο τελευταίος άνθρωπος, σ' έναν κόσμο που όλοι έχουν υποταχθεί κι έχουν μετατραπεί σε Ρινόκερους...

Παραθέτω αυτούσια τα τελευταία λόγια του έργου, που είναι σήμερα πιο επίκαιρα από ποτέ:

"... Δε θα καθίσω με σταυρωμένα χέρια, θα πολεμήσω… Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος… και μέχρι να ‘ρθεί το τέλος θα παραμείνω άνθρωπος! Οχι δεν θα συνθηκολογήσω!… ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΑΣ!".

Το ξέρω πως υπάρχουν κι άλλοι που νιώθουν σαν εμένα...

Κι ίσως αυτό να είναι το μόνο που μου κρατά ζωντανή την ελπίδα...

Την ελπίδα πως αυτός ο κόσμος κάποτε θ' αλλάξει...

Και τότε νομίζω πως δε θα χρειάζεται πια να θυμώνω...

Το περίσσιο παιδί: Μια παράσταση που χτυπά κατευθείαν στην καρδιά...

"Εκεί θα είμαι, 

στο άγγιγμα στου δαχτύλου σας στην οθόνη αφής σας, 

και θα σας περιμένω να ξημερώσει 

για να μου πείτε πως η λαμαρίνα άντεξε, 

πως τα παιδιά ξυπνήσανε καλά". 

Αλήθεια, γιατί πηγαίνουμε θέατρο; 

Γιατί κάνουμε θέατρο;

Γιατί γράφουμε θέατρο;

Αν με ρωτάτε, μόνο μια απάντηση υπάρχει στο δικό μου μυαλό...

Για την ψυχή μας!

Είμαι σίγουρος πως αυτό θα είχαν στο μυαλό τους και οι συντέλεστες της παράστασης "Το περίσσιο παιδί".

Και το αποτέλεσμα τους δικαίωσε απόλυτα...

Δραματοποίηση ουσιαστικά του πλέον πρόσφατου, ομώνυμου, βιβλίου του Θανάση Τριαρίδη, "Το περίσσιο παιδί" είναι, χωρίς υπερβολή, μια κραυγή αγωνίας για τα εκατομμύρια εγκαταλελειμμένα παιδιά της Αφρικής...

Για παιδιά που η πλειοψηφία τους είτε θα πεθάνουν πριν ενηλικιωθούν, είτε -ακόμα κι αν επιβιώσουν- θα πέσουν θύματα εκμετάλλευσης...

"Κι ακόμη σκέφτομαι,

πως αυτός ο τόσο λερωμένος καναπές,

ο γεμάτος κάτουρα και μύξες και ευκοίλιες, 

ο γεμάτος δάκρυα, δάκρυα, δάκρυα,

ίσως

να είναι η Εκκλησία μου".

Η ιστορία μας παρουσιάζεται μέσα από ένα παραμύθι.

Ένα παραμύθι για ένα Ασήμαντο Ηλεκτρονικό Προγραμματάκι...

Ένα Ασήμαντο Προγραμματάκι που όμως θα δώσει το μεγαλύτερο μάθημα ανθρωπιάς...

Μαζί και αγάπης...

Αλλά και ψυχής...

Δε θέλω να μπω σε παραπάνω λεπτομέρειες για την ιστορία, γιατί πραγματικά θα χαλάσω τη μοναδική εμπειρία της παρακολούθησης της παράστασης...

Είναι καλύτερο να μην είστε προετοιμασμένοι για ότι πρόκειται να δείτε...

Και πιστέψτε με δεν πρόκειται να είστε, ακόμα και να έχετε διαβάσει το βιβλίο...

Θα προβληματιστείτε, διαπιστώνοντας το μέγεθος του προβλήματος...

Θα εξοργιστείτε, αντιλαμβανόμενοι την αδιαφορία των -ας τους πούμε- υπευθύνων...

Θα συγκινηθείτε -βαθιά- από το πως μια απλή, αλλά και τόσο θαρραλέα απόφαση, μπορεί να γίνει ένα σύμβολο ελπίδας.

"Μονάχα να μην πεις

"αλίμονο, τι άτυχο..."

ή "ήταν θέλημα Θεού..."

ή κάτι παρόμοιο.

Γιατί δεν ήταν η τύχη, ούτε ο Θεός.

Και πια εσύ ξέρεις καλά τι είναι".

Όμως ακόμα πιο σημαντικό για μένα είναι το πάθος όσων εργάστηκαν για να γίνει πραγματικότητα όλο αυτό...

Του Θανάση Τριαρίδη, που έγραψε ένα υπέροχο κείμενο...

Της Πηγής Δημητρακοπούλου, που με τη διαπεραστική σκηνοθετική της ματιά, ανέδειξε μοναδικά το έργο...

Του Χρήστου Διαμάντη που δημιούργησε μουσική ειδικά για την παράσταση...

Και όλων των υπόλοιπων συντελεστών...

Θα ήθελα όμως κάπου εδώ να σταθώ ιδιαίτερα στην ομάδα "Ich Bebe" (Αντιγόνη Σταυροπούλου, Γιάννης Βερβενιώτης, Χριστίνα Παπατριανταφύλλου), που ανέλαβε να δώσει ζωή στο Ασήμαντο Προγραμματάκι της ιστορίας μας...

Και οι τρεις τους γεμίζουν με τρόπο συγκλονιστικό τη σκηνή και σε κάνουν να νιώθεις πως ξεπήδησαν μέσα από τις σελίδες του παραμυθιού και μετά τα 50 λεπτά της παράστασης, θα επιστρέψουν και πάλι σ' αυτές...

Μέσα στη Σπηλιά με "Το περίσσιο παιδί" που έφτιαξε το Ασήμαντο Προγραμματάκι... 

Συγκινούνται και μας συγκινούν...

Η παράσταση τελειώνει, σκουπίζεις τα δάκρυά σου και προσπαθείς για λίγα λεπτά να επανέλθεις...

Μέχρι που τελικά αφήνεσαι σε αυτό που είδες...

Δεν αφήνεις τα συναισθήματα να φύγουν...

Δε σου χρειάζεται...

Εν κατακλείδι: Ίσως "Το περίσσιο παιδί" να μην είναι θέατρο (με την ακριβή έννοια του όρου), άλλωστε το κείμενο δεν είναι θεατρικό...

Μικρή σημασία όμως έχει τούτο...

Θέατρο, όπως είπα και στην αρχή, είναι ό,τι αγγίζει την ψυχή μας...

Και το Ασήμαντο Προγραμματάκι μας, δεν την άγγιξε απλά...

Την έκανε ολότελα δική του...

"Υπήρξαν, βέβαια, και τα δάκρυα που ενώθηκαν μέσα στις φλόγες. 

Αυτά ναι, υπό συνθήκη ίσως να είναι ένας κίνδυνος για τις ασήμαντες ζωές μας. 

Μπορεί, άμα τα διανοηθούμε, να μολυνθούμε: 

να νιώσουμε αδειανοί, σαν ένας καθαρός, ολόλαμπρος κλίβανος".

Παρακάτω, δείτε τα teaser της παράστασης, καθώς και το "Νανούρισμα του Περίσσιου Παιδιού", που ακούγεται κατά τη διάρκειά της.

*** Η παράσταση "Το περισσίο παιδί", παίζεται κάθε Πέμπτη στις 21.00 στο Faust (μέχρι 2/1). Δείτε περισσότερες πληροφορίες εδώ: https://www.facebook.com/%CE%A4%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF%CF%83%CF%83%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%AF-101535511295380/