Όταν χάνεται το μέτρο...

Κάνεις κριτική στην κυβέρνηση για οφθαλμοφανή λάθη της στην περίοδο του κορονοϊού (π.χ. τα vouchers, ή τη στάση της απέναντι στους καλλιτέχνες); 

"Είσαι Συριζαίος...".

Αναρωτιέσαι για ορισμένα αντιφατικά/προβληματικά σημεία στο σχέδιο εξόδου από την καραντίνα (π.χ. σχολεία);

"Είσαι ειδικός; Άκου τους ειδικούς, ξέρουν καλύτερα...".

Δεν σου άρεσε το "σόου" με το φορτηγό στο Μαξίμου;

"Είσαι μικρόψυχος!".

Θεωρείς πως το ζήτημα της ατομικής ευθύνης, έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται (από παντού) ως πανάκεια, για τυχόν αστοχίες που θα παρουσιαστούν επιστρέφοντας στην (όποια) καθημερινότητα;

"Μα καλά, δεν αντιλαμβάνεσαι τη σοβαρότητα της κατάστασης;".

Ενδεικτικά τα παραπάνω, γιατί αν το συνεχίσω, μπορεί και να γράφω για ώρες...

Επειδή λοιπόν προσωπικά: 

- Ούτε σε κανένα κόμμα ανήκω.

- Ούτε τα λόγια των ειδικών αποτελούν πάντοτε ευαγγέλιο (ειδικά όταν υπάρχουν τεράστια συμφέροντα από πίσω). 

- Ούτε μικρόψυχος υπήρξα ποτέ στη ζωή μου. 

- Και φυσικά σαφώς και έχω αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης...

Θα συνεχίσω να βλέπω και να κρίνω τα πράγματα με τη δική μου οπτική (προφανώς χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο) και δεν πρόκειται ποτέ να μπω στη διαδικασία ν' απολογηθώ γι' αυτό...

Άλλωστε, έχω αποδεχθεί (με πολύ βαριά καρδιά) πως κάποιες νοοτροπίες δεν πρόκειται ν' αλλάξουν, no matter what...

Δυστυχώς...

Δημήτρης Μητροπάνος: Φωτιά, κεραυνός κι αστραπή...

Πέρασαν κιόλας οκτώ χρόνια...

17 Απριλίου 2012...

Κοντοζυγώνει μεσημέρι...

Είμαι στο γραφείο, στην τότε δουλειά μου...

Κάνοντας ένα μικρό διάλειμμα, αρχίζω να σκρολάρω το timeline μου στο Facebook...

Η ματιά μου πέφτει σε μια συγκεκριμένη ανάρτηση...

Ένα τραγούδι του Δημήτρη Μητροπάνου κι από πάνω δυο μόνο λέξεις...

"RIP Δημήτρη...".

Παγώνω...

Αμέσως μπαίνω στο πρώτο ειδησεογραφικό site που μου έρχεται στο μυαλό...

Δυστυχώς είναι αλήθεια...

Ο Δημήτρης Μητροπάνος έφυγε...

Σοκ...

"Είμαι φωτιά κεραυνός και αστραπή,

η καταιγίδα που φέρνει βροχή,

είμαι ένας ήχος που ζει στη σιωπή,

άκου, έχω φωνή".

Δημήτρης Μητροπάνος - Άκου (Στίχοι-Μουσική: Τάκης Μουσαφίρης)

Πριν καλά καλά προλάβουμε όλοι στο γραφείο να συνειδητοποιήσουμε τι έχει συμβεί, στο ραδιόφωνο ακούγεται μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του...

Μόλις το τραγούδι ολοκληρώνεται, ακούγεται η φωνή του παραγωγού...

Σπασμένη...

Μέσα σε λυγμούς ανακοινώνει κι εκείνος το θλιβερό μαντάτο...

Παίρνω τηλέφωνο τους γονείς μου...

Τους λέω για τον Δημήτρη...

Η μάνα μου δεν με πιστεύει, μέχρι που ανοίγει την τηλεόραση...

Μετά από μερικές ώρες που στο μυαλό μου φάνταζαν αιώνες, έρχεται η ώρα να φύγω από το γραφείο...

Το μυαλό μου μόνιμα σ' εκείνον... 

Μπαίνοντας στο αμάξι, έχω αποφασίσει να μην ανοίξω ραδιόφωνο...

Προσπαθώ ακόμα να το χωνέψω...

Βάζω μπρος...

Λίγα λεπτά αργότερα, ασυναίσθητα το χέρι μου κάνει την κίνηση...

Το ραδιόφωνο ανοίγει...

Στη μνήμη έχει ξεχαστεί αθλητικός σταθμός...

Οι παραγωγοί έχουν αφιερώσει την εκπομπή τους στον Μήτσο...

Παίζουν το ένα τραγούδι μετά το άλλο...

Έχω μπει πια στην Αττική Οδό...

Στο λαιμό μου αρχίζουν να ανεβαίνουν συνεχόμενοι κόμποι...

Σκέφτομαι να κλείσω το ραδιόφωνο...

Δεν το τολμώ...

Κάποια στιγμή φτάνω σπίτι...

Μέχρι αργά το βράδυ το μόνο που κάνω είναι ν' ακούω τραγούδια του...

Ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει...

"Τόσα δίνω πόσα θες,

στα λαδάδικα πουλάν αυτό που θες,

κάθε κάμαρα κελί

με βαριά παλικαρίσια αναπνοή".

Δημήτρης Μητροπάνος - Τα λαδάδικα (Στίχοι: Φίλιππος Γράψας, Μουσική: Μάριος Τόκας)

Παράλληλα θυμάμαι...

Πως είχα την τύχη λίγα χρόνια πριν να τον δω live...

Τραγουδούσε μαζί με τον Μανώλη Λιδάκη και τον Μπάμπη Στόκα...

Όμως εμείς είχαμε μάτια μόνο για εκείνον...

Έβγαινε στη σκηνή και θαρρείς πως την κυρίευε ολάκερη...

Και δε θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε...

Λίγο πριν τα φώτα χαμηλώσουν...

Ο Δημήτρης τραγουδάει τον τελευταίο στίχο...

Κι ύστερα σκύβει για λίγο...

Λαχανιασμένος...

Βαριανασαίνει...

Για ελάχιστα δευτερόλεπτα...

Λίγο πριν το σκοτάδι αγκαλιάσει τη σκηνή, στέκεται ξανά όρθιος...

Μας κοιτάζει χαμογελώντας και υποκλίνεται...

Το χειροκρότημα σαρωτικό...

"Στενεύουν τα περάσματα,

οι φίλοι μου φαντάσματα,

κι η πόλη μοιάζει γενικώς,

τάφος οικογενειακός". 

Δημήτρης Μητροπάνος - Τυμβωρύχος (Στίχοι: Κώστας Λαχάς, Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος)

Λίγους μήνες αργότερα ο Μήτσος έδινε συναυλία στο Θέατρο Βράχων...

Ο κόσμος μέσα ξεχείλιζε...

Κι απ' έξω εκατοντάδες άλλοι...

Χωρίς εισιτήριο...

Μαζί τους κι εμείς...

Η συναυλία ξεκινά...

Το ξέρουμε πως δεν υπάρχει περίπτωση να μπούμε...

Κανείς όμως δε φεύγει...

"Χωρίς την αγάπη σου θα ήμουνα μόνος...

Η πίκρα θα μ' έπνιγε, το δάκρυ, ο πόνος...

Εσύ με οδήγησες στης γης την ελπίδα...

Του κόσμου το νόημα στα μάτια σου είδα...".

Δημήτρης Μητροπάνος - Αλίμονο (Στίχοι: Σάκης Καπίρης, Μουσική: Μίμης Χριστόπουλος)

Πάντα ένιωθα το Δημήτρη Μητροπάνο σαν ένα δικό μου άνθρωπο...

Θες γιατί εμφανισιακά έφερνε πολύ στον παππού μου, που ποτέ δε γνώρισα;

Θες γιατί παραθέριζε τα καλοκαίρια στο Μαραθώνα, όπως κι εμείς;

Δεν ήταν λίγες οι φορές που τον είχαμε δει να κατηφορίζει διακριτικά προς την παραλία για να κάνει το μπάνιο του...

Μια απ' αυτές ο πατέρας μου είχε βρει την ευκαιρία να του μιλήσει...

Δεν είχαν πει πολλά...

Αλλά του είχε φανεί τόσο απλός...

Σαν τον γείτονα της διπλανής πόρτας...

Γιατί αυτό ήταν ο Δημήτρης...

Απλός μέσα στη μεγαλοσύνη του...

"Γιατί εσύ δεν ήσουν άνθρωπος,

γιατί εσύ ήσουν χιονάνθρωπος,

που λίγο λίγο τέλειωνες,

εγώ σε ζέσταινα κι εσύ μου έλιωνες".

Δημήτρης Μητροπάνος - Χιονάνθρωπος (Στίχοι-Μουσική: Τάκης Μουσαφίρης)

Ήθελα εδώ και χρόνια να γράψω αυτό το κείμενο...

Ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του...

Δεν ξέρω γιατί μέχρι σήμερα δεν το είχα κάνει...

Οκτώ χρόνια μετά το θάνατο του, νιώθω πως του το χρωστούσα...

Κι ας μην τον ήξερα προσωπικά...

Τον αγάπησα για τα τραγούδια του που πάντα άγγιζαν τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής μου...

Τον έκλαψα σαν να ήταν δικός μου άνθρωπος...

Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ...

Κανείς μας...

Αντί επιλόγου, ένα ακόμα τραγούδι του Δημήτρη, από τα πιο αγαπημένα μου...

"Θες να γίνω άλλος να μην είμαι πια εγώ,

μέσα στον κόσμο αυτό που έφτιαξες να ζω,

να 'μαι καθρέφτης της δικής σου λογικής,

που θα σε βλέπει και θα λέει ότι πεις,

να ψάξω αλλού το άλλο μου μισό,

αυτό που πάντα μ'άφηνε μισό,

να'μαι καθρέφτης σε όλα αυτά που εσύ θα θες,

μα αν το μπορώ ποτέ δεν ρώτησες".

Δημήτρης Μητροπάνος - Θες (Στίχοι: Ρεβέκκα Ρούση, Μουσική: Στέφανος Κορκολής)

Ευχαριστούμε Μήτσο...

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου σήμερα...

Και κάθε χρόνο τέτοια μέρα, θυμάμαι...

Τα παιδικά μου χρόνια...

Γεμάτα με βιβλία και τους όμορφους ανθρώπους που πίσω απ' αυτά κρύβονταν...

Συνδετικός κρίκος πάντα ο πατέρας μου (Μάνος Κοντολέων)...

Και μαζί του μια υπέροχη παρέα...

Η αξία της γνωστή...

Οι στιγμές μου μαζί της, ανεκτίμητες...

Ας θυμηθώ λοιπόν, μερικά μόνο, από τα μέλη της, τα οποία είχα τη σπάνια τύχη να γνωρίσω προσωπικά...

Πολλοί έχουν πια φύγει... Αλλά ποτέ δε θα ξεχαστούν...

Η Γαλάτεια (Σουρέλη) με το υπέροχο σπίτι της, που κάθε φορά που με έβλεπε, μου τσιμπούσε το μάγουλο κι αμέσως ρώταγε: "Ο μικρός που είναι;", αναζητώντας τον πατέρα μου...

Η Μάρω (Λοίζου), με τα θρυλικά πάρτυ της, όπου αισθανόσουν πως γίνεσαι κι εσύ κομμάτι της λογοτεχνικής -και όχι μόνο- ιστορίας του τόπου...

Ο Ι.Δ. (Ιωαννίδης), από τους πιο ξεχωριστούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει... Και που χάρη σ' αυτόν, τα καλοκαίρια μας έχουν αποκτήσει εδώ και χρόνια άλλο χρώμα...

Η Κίρα (Σίνου), με τα δεκάδες γατιά και σκυλιά της, αλλά και τη μοναδική της αλληλεπίδραση με τους εκατοντάδες μικρούς (και μεγάλους) θαυμαστές της...

Υπάρχουν κι εκείνοι που είναι ακόμα εδώ και συνεχίζουν ακάθεκτοι...

Η Αγγελική (Βαρελά), που μ' έκανε μέχρι και ήρωα σε βιβλίο της και που ακόμα και σήμερα αν τη ρωτήσετε, θα σας μιλήσει με ενθουσιασμό εφήβου, για εκείνο το βράδυ που είχε τύχει να περάσουμε μαζί, κουβεντιάζοντας μέχρι το ξημέρωμα... Για πολλά και διάφορα...

Και φυσικά η Λότη Πέτροβιτς, με τους ήρωες των βιβλίων της οποίας πάντα ταυτιζόμουν... Και που μου έδωσε πρώτη την ευκαιρία ν' αναμετρηθώ με τους φόβους και τις ανασφάλειές μου... Δείτε το βίντεο που συνοδεύει την ανάρτηση (από εκδήλωση αφιερωμένη στη Λότη, το Φεβρουάριο του 1989, στο ξενοχείο "ΤΙΤΑΝΙΑ"), όπου ένας σχεδόν 9χρονος μπόμπιρας, καλείται ν' αναμετρηθεί για πρώτη φορά στη ζωή του με τη δημοσιότητα, διαβάζοντας απόσπασμα από το "Σπίτι για Πέντε" και θα καταλάβετε τι θέλω να πω...

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα λοιπόν, θυμάμαι...

Και αισθάνομαι ευγνώμων...

Όχι άλλο τσουβάλιασμα...

Αλήθεια, πόσο χαμηλά έχουμε φτάσει...

Τα όσα τις τελευταίες ημέρες ακούω και διαβάζω, πραγματικά με έχουν εξοργίσει...

- "Όλοι οι ηλικιωμένοι τα έχουν χαμένα και δε συναισθάνονται τη σοβαρότητα της κατάστασης. Μαντρώστε τους."

- "Όλοι όσοι βγαίνουν έξω εν μέσω καραντίνας δεν έχουν λόγο. Να κάτσουν σπίτια τους, να μη μας σκοτώσουν όλους".

- "Κάτι κακομαθημένα πλουσιόπαιδα κόλλησαν σε αεροδρόμιο του Λονδίνου, από δική τους ανευθυνότητα. Καλά να πάθουν, να κάτσουν εκεί να ψοφήσουν, που θα ασχοληθούμε κιόλας να τους φέρουμε πίσω".

- "Να μείνετε σπίτι, πόσες φορές θα το πούμε, τι δεν καταλαβαίνετε; Η ατομική ευθύνη και μόνο θα μας σώσει από την πανδημία".

Επειδή λοιπόν κάπου έχει ξεφύγει το πράγμα, ας ξεκαθαρίσουμε 2-3 πραγματάκια...  

- Όλα τα παραπάνω αγαπητοί μου, λέγονται τσουβάλιασμα! Τελεία και παύλα.

- Είναι εύκολη η ανέξοδη κριτική, την ώρα που δε γνωρίζουμε όλες τις πτυχές μιας είδησης...

- Οι ηλικιωμένοι δεν είναι λεπροί για να τους κλείσουμε σε κλουβί. Έλεος με τον ηλικιακό ρατσισμό!

- Δεν είναι η πλειοψηφία των πολιτών ανεύθυνη, πως να το κάνουμε... Οι περισσότεροι (πλέον) βγαίνουν από τα σπίτια τους για συγκεκριμένους λόγους και όχι για... ν' αυτοκτονήσουν.

- Όσοι έφυγαν λόγω κρίσης, ή για σπουδές στο εξωτερικό δεν είναι όλοι κακομαθημένα πλουσιόπαιδα. Πολλοί γονείς (και γνωρίζω προσωπικά περιπτώσεις) έφτυσαν αίμα για στείλουν τα παιδιά τους εκεί να σπουδάσουν/δουλέψουν. Και δε θα τους ζητήσουμε και το λόγο γι' αυτό...

- Κάπου τέρμα με την καραμέλα της ατομικής ευθύνης. Μένουμε στο σπίτι μας, προσέχουμε τους εαυτούς μας και τους δικούς μας ανθρώπους, τηρούμε τα μέτρα περιορισμού, δεν πρόκειται να φορτωθούμε και άχρηστα ενοχικά σύνδρομα. Ούτε θα ανεχθούμε άλλο να μας κουνούν το δάχτυλο επώνυμοι και ανώνυμοι... Και προφανώς δεν αρκεί από μόνη της η ατομική ευθύνη για να μας σώσει από την πανδημία.

- Δε γίνεται για μια θλιβερή μειοψηφία να χαρακτηριζόμαστε όλοι απείθαρχοι και ανεύθυνοι.

- ΤΕΡΜΑ στις κομματικές παρωπίδες. Ούτε θα κάνουμε κριτική, απλώς για να πούμε κάτι, ούτε όμως και θα κλείνουμε τα μάτια σε οφθαλμοφανή προβλήματα, που μπορεί ν' αποδειχθούν μοιραία στην εξέλιξη της πανδημίας...

Αντί επιλόγου, λύστε μου μια απορία: Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βλέπουμε τα πράγματα όπως στ' αλήθεια είναι και όχι μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες των εκάστοτε πεποίθησεών μας;

Κορονοϊός: Προβληματισμοί...

Φωτογραφία: DREAMSTIME

Σε λίγους μήνες μπαίνω στην 5η δεκαετία της ζωής μου...

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα το μεγαλύτερο μου άγχος ήταν να είναι υγιείς οι δικοί μου άνθρωποι...

Έτσι και τώρα...

Ειδικά την περίοδο αυτή, στον καιρό της πανδημίας...

Αυτό με νοιάζει περισσότερο κι από τον ίδιο μου τον εαυτό...

Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν επίσης πως ένα από τα πράγματα που σιχαίνομαι είναι αυτό που λέμε κομματίλα...

Πάντα βλέπω και κρίνω τα πράγματα όπως πιστεύω ότι είναι, μακριά από κομματικές ή πολιτικές εξαρτήσεις (ποτέ δεν τις είχα άλλωστε)...

Ούτως ή άλλως, τα όσα αυτό τον καιρό βιώνουμε, δεν προσφέρονται για μικροπολιτικές αναλύσεις, ούτε για αναίτιους διχασμούς...

Όμως η παρατήρηση των όσων συμβαίνουν, δίνει την ευκαιρία για γόνιμους προβληματισμούς και συμπεράσματα...

Αυτούς θα προσπαθήσω να παραθέσω στις αράδες που θα ακολουθήσουν...

1. Κυβερνητική πολιτική & διαχείριση της πανδημίας

* Τα παρακάτω δεν υποκρύπτουν εμπάθεια κατά της σημερινής Κυβέρνησης. Θα τα έλεγα, όποιοι άλλοι κι αν ήταν στη θέση της, εφόσον έπρατταν αναλόγως...

Έχω μάθει στη ζωή μου, να αναγνωρίζω τα θετικά της πολιτικής μιας (της όποιας) Κυβέρνησης, άσχετα από το εάν ιδεολογικά στέκομαι απέναντί της...

Αντίστοιχα και να καυτηριάζω τα αρνητικά, ακόμα και σε περιπτώσεις που μπορεί να την έχω στηρίξει με την ψήφο μου...

Αυτά ως μια μικρή εισαγωγή...

Επι της ουσίας τώρα:

- Το να μειώνεις στο 50% τους μισθούς όσων εξακολουθούν να εργάζονται (ελαττώνοντας παράλληλα και τις ώρες εργασίας), είναι απλά ένα τραγικό σφάλμα...

Θα μου πείτε, μα αφού θα δουλεύουν λιγότερο, γιατί να παίρνουν τα ίδια χρήματα;

Ξέρετε, η οικονομική μας καθημερινότητα δεν έχει αλλάξει λόγω της πανδημίας...

Τα πάγια έξοδα κάθε νοικοκυριού παραμένουν στα ίδια επίπεδα, οπότε θα ήθελα να μου εξηγήσει κάποιος, πως με έναν, μειωμένο στο μισό, μισθό, θα μπορέσει να ανταπεξέλθει ένας εργαζόμενος στις υποχρεώσεις του...

Ψάξτε λίγο και τις αντίστοιχες αποφάσεις που λήφθηκαν σε χώρες του εξωτερικού και θα δείτε τη διαφορά...

- Εξίσου λάθος είναι και ο διπλασιασμός της αποζημίωσης (1.600€ από 800€) για τη διάθεση κλινών ΜΕΘ από τις ιδιωτικές κλινικές. Αν θες ως κράτος να στηρίξεις το Εθνικό Σύστημα Υγείας, προχωράς άμεσα σε επίταξη κλινών, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Τελεία και παύλα...

- Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και για τα 30 εκατομμύρια ευρώ που δόθηκαν στα ιδιωτικά εργαστήρια για τον διαγνωστικό έλεγχο για τον κορονοϊό (ενώ η όλη διαδικασία θα μπορούσε να γίνει με πολύ μικρότερο κόστος), την ίδια μάλιστα ώρα που η έκτακτη κρατική επιχορήγηση στα νοσοκομεία, είναι του ύψους των μόλις 75 εκ. ευρώ.

Επειδή όμως είναι αρχή μου να έχω μια σφαιρική εικόνα, πριν προχωρήσω σε συμπεράσματα, παρακολουθήσα με ενδιαφέρον και τις απαντήσεις του Κυβερνητικού εκπροσώπου, επί των δύο τελευταίων θεμάτων (κλίνες ΜΕΘ & διαγνωστικός έλεγχος).

Δυστυχώς, δεν με έπεισε...

Όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που είναι μέσα στην καρδιά του προβλήματος (νοσηλευτές, γιατροί), προβαίνουν συνεχώς σε εκκλήσεις για άμεσες ενέργειες από την πολιτεία για τη στήριξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας και όταν συνεχίζουν να καταγγέλουν πως δεν εισακούονται, τότε τι παραπάνω να πω εγώ;

Και επειδή βλέπω και πολλούς συμπολίτες μας να επικροτούν τις παραπάνω αποφάσεις, θα πρέπει κάποια στιγμή να ξεκολλήσουμε από τις ιδεολογίες μας και να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι και όχι φορώντας παρωπίδες...

2. Η στάση της Αντιπολίτευσης

Παρότι σε γενικές γραμμές όλα τα κόμματα της Αντιπολίτευσης τηρούν σχετικά υπεύθυνη στάση, υπάρχουν δυστυχώς και εξαιρέσεις...

Η κριτική έχει νόημα όταν δεν είναι άσκοπη και συνοδεύεται από προτάσεις που μπορούν να βοηθήσουν στη διαχείριση της κρίσης...

Τυχόν αναπαραγωγή αδιασταύρωτων ειδήσεων (όπως των δήθεν Capital Controls που επιβλήθηκαν), μόνο πανικό προκαλεί...

Αναφέρθηκε και νωρίτερα, τώρα δεν είναι η στιγμή για μικροπολιτικές και κομματικούς διαξιφισμούς άνευ ουσίας...

Ίσως η πανδημία να αποτελέσει και μια καλή ευκαιρία για να εκλείψουν από την πολιτική ζωή του τόπου...

3. Καραντίνα/Lock Down

Προφανώς και η καραντίνα ήταν απαραίτητη για να αποφευχθεί η διασπορά του ιού και να μην καταρρεύσει το σύστημα υγείας της χώρας...

Όμως ας δούμε την κατάσταση και λίγο μακροπρόθεσμα...

- Είναι κομβικής σημασίας, μέχρι τουλάχιστον τις αρχές Μαϊου, να έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για που πάει η όλη κατάσταση...

Διαφορετικά θα αρχίσουν να δημιουργούνται και άλλα προβλήματα, πέραν του κορονοϊού:

1. Ένα κράτος δεν μπορεί να υπολειτουργεί για παρατεταμένο χρονικό διάστημα, γιατί θα κινδυνεύσει με πλήρη κατάρρευση των δομών του (και όχι μόνο στον υγειονομικό τομέα).

Στη φάση που είμαστε τώρα, φυσικά και χρειάζεται υπομονή, για να δούμε πως θα εξελιχθεί ο ιός, όμως παράλληλα θα πρέπει να κοιτάμε και ένα βήμα πιο μπροστά (κάτι που με ευχαρίστηση μαθαίνω πως ήδη πράττει η επιστημονική κοινότητα).

2. Σε περίπτωση επέκτασης της καραντίνας, με άγνωστη ημερομηνία λήξεως, οι πολίτες θ' αρχίσουν να εκδηλώνουν ψυχολογικά προβλήματα...

Φανταστείτε π.χ., σε ένα ακραίο σενάριο, να ανακοινωθεί πως θα συνεχίσουμε έτσι όπως είμαστε και ενδεχομένως με ακόμα πιο σκληρά μέτρα απομόνωσης, μέχρι το τέλος του 2020...

Ειλικρινά, σε μια τέτοια περίπτωση, πιστεύετε πως θα αντέξει μια ήδη σκληρά δοκιμαζόμενη εδώ και χρόνια κοινωνία;

Ήδη, ο εν πολλοίς δικαιολογημένος φόβος, σε συνδυασμό με τα νεύρα και το άγχος που προκαλεί, δημιουργούν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, με απρόβλεπτες συνέπειες...

- Διάβασα σήμερα, πως ένα από τα επιπλέον μέτρα που εξετάζονται, είναι ο περιορισμός των μετακινήσεων για τους ηλικιωμένους (μέχρι τις 12.00-13.00)...

Καταρχάς πως ακριβώς ορίζεται η έννοια "ηλικιωμένος";

Από 70+; Παραπάνω;

Λένε πως θα το κάνουν, γιατί διαπιστώθηκαν πολλαπλές άσκοπες μετακινήσεις σε γιατρούς, ή φαρμακεία, χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος...

Μα στ' αλήθεια, ποιος γιατρός ή φαρμακοποιός υπάρχει περίπτωση να δεχθεί πάνω από μια φορά τη μέρα τον ίδιο άνθρωπο, εκτός κι αν υπάρξει έκτακτη ανάγκη;

Ούτε όλοι οι 70+ έχουν υποκείμενα νοσήματα...

Και ούτε φυσικά πάσχουν από άνοια...

Όσοι μπορούν να βοηθηθούν από τα παιδιά, ή άλλα μέλη της οικογένειάς τους, ήδη το πράττουν...

Αλλά το να στοχεύεις σε αυτούς, με το πρόσχημα της προστασίας τους (ως -όντως- ευπαθείς ομάδες), συγνώμη, αλλά αποτελεί ξεκάθαρο ηλικιακό ρατσισμό...

Δεν αρνούμαι φυσικά πως υπάρχουν και άνθρωποι μεγάλης ηλικίας που δε συναισθάνονται τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά δεν είναι η πλειοψηφία...

Ειδικά όταν πλέον, θεωρείσαι ικανός να εργάζεσαι μέχρι τα 72...

4. Ατομική & κρατική ευθύνη

Πολύς λόγος έχει γίνει για τη σημασία της ατομικής ευθύνης σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση του ιού...

Ναι, υπάρχει φυσικά η ατομική ευθύνη, καμία αντίρρηση...

Όταν όμως χρησιμοποιείται για να καλυφθεί η κρατική ανεπάρκεια, τότε έχουμε πρόβλημα...

Πριν την γενική απαγόρευση μετακινήσεων, προφανώς και υπήρξαν κρούσματα ανευθυνότητας πολιτών...

Όμως, όσο κι αν προσπάθησαν τα ΜΜΕ να παρουσιάσουν πως ήταν πλειοψηφικά εντός της κοινωνίας, μάλλον το αντίθετο ισχύει...

Άλλωστε μέχρι και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, ανέφερε στο σχετικό διάγγελμά του, πως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών τήρησε ευλαβικά τα μέτρα...

Σε κάθε περίπτωση, μετά και τη γενική απαγόρευση κυκλοφορίας, η συζήτηση περί ατομικής ευθύνης, νομίζω πως τελείωσε...

Τώρα ο λόγος έχει περάσει σχεδόν αποκλειστικά στο κράτος...

Εμείς κάνουμε το καθήκον μας, μένοντας στο σπίτι, δε χρειάζεται όμως να φορτωθούμε επιπλέον ενοχικά σύνδρομα...

Αυτό που πρέπει να κάνουμε, είναι να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και να μην πανικοβαλλόμαστε...

Δε βγαίνει αλλιώς...

5. Αυθαιρεσίες στον εργασιακό τομέα

Από το αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος", απολύθηκαν μέσω... SMS 300 άτομα...

Διοικήσεις εταιρειών/επιχειρήσεων ζητούν μέρος του έκτακτου επιδόματος στήριξης των 800 ευρώ από τους εργαζόμενους, για να καλύψουν μέρος της ζημιάς που έχουν υποστεί...

Και σίγουρα θα ξεπετάγονται και άλλα, όσο ο καιρός περνάει...

Και δεν ανοίγει ρουθούνι...

Όσοι αυθαιρετούν στον εργασιακό τομέα (δημόσιο, ή ιδιωτικό), θα πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά...

Το κράτος είναι σαφές πως πρέπει να συνεχίσει να λειτουργεί και μέσα στην κρίση, αλλά αυτό δε συνεπάγεται να καταλυθούν νόμοι και κανόνες...

6. ΜΜΕ

Τα περισσότερα ΜΜΕ, δυστυχώς παρουσιάζουν την κατάσταση τρομολαγνικά... Προφανώς και τα πράγματα είναι ιδιαίτερα σοβαρά, αλλά αυτό δε σημαίνει πως καθημερινά θα πρέπει να πολλαπλασιάζεται ο πανικός του κόσμου.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται και σε όσους δίνεται βήμα για να εκφέρουν τις απόψεις τους...

Με την ίδια λογική που κατακρίνουμε όσους, ειδικούς και μη, μιλούν για συνωμοσίες, με την ίδια λογική θα πρέπει να κατακρίνουμε και όσους, χρησιμοποιώντας ως δικαιολογία τις γνώσεις, ή την αυθεντία τους (δε μιλώ φυσικά για όλους, υπάρχουν κι εκείνοι που και γνωρίζουν και παρουσιάζουν με σοβαρότητα τα δεδομένα για τον ιό), σπείρουν τον φόβο, δηλώνοντας ανερυθρίαστα πως σε λίγες εβδομάδες θα πεθαίνουμε μέσα στα σπίτια μας.

Κι επειδή υπήρξαν δυστυχώς και τέτοια περιστατικά συνανθρώπων μας που "έφυγαν" στο σπίτι τους, σίγουρα μεν θα πρέπει να δούμε τα τι, τα πως και τα γιατί, αυτό δε σημαίνει όμως δε, πως τέτοια τραγικά συμβάντα, θα γίνουν ο κανόνας...

Από την άλλη υπάρχουν και ψύχραιμες αναλύσεις, που ούτε για συνωμοσίες λένε, ούτε τον πανικό διαχέουν...

Ας μην τις απορρίπτουμε ασυζητητί κι αυτές...

Και τέλος, σε καμιά περίπτωση να μην αναπαράγουμε τα δεκάδες fake news που κυκλοφορούν και που το μόνο που πετυχαίνουν, είναι να επιτείνουν την παραπληροφόρηση...

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ:

- Ας προσπαθούμε να αντιμετωπίζουμε ψύχραιμα την όλη κατάσταση...

- Ας σκεφτόμαστε και το μετά της κρίσης, που θα είναι πολύ δύσκολο για όλους μας...

- Ας προστατεύουμε τους εαυτούς μας και τους αγαπημένους μας...

- Ας προσπαθήσουμε μέσα απ' όλο αυτό να βγούμε καλύτεροι...

Stay positive...

Να ξεκαθαρίσω ευθύς εξαρχής πως τηρώ τα μέτρα ασφαλείας για τον κορονοϊό και παραμένω σπίτι μου, πλην των απαραίτητων εξόδων (σούπερ μάρκετ, περίπτερο, φαρμακείο), αλλά και καμιάς μικρής βόλτας γύρω από το σπίτι μου (μόνος, ή και μαζί με ακόμα ένα άτομο, έχοντας τις απαραίτητες αποστάσεις). Αυτό προς αποφυγή άσκοπων παρεξηγήσεων...

ΟΜΩΣ είναι η άλλο η προσοχή που πρέπει να επιδεικνύουμε και άλλο η παράνοια που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα...

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ορισμένα πράγματα:

- Ο μεγαλύτερος φόβος για τον κορονοϊό, είναι να μην αντέξει το εθνικό σύστημα υγείας και να καταρρεύσει. Ως γνωστόν αυτό θα γίνει εάν η διασπορά του ιού καταστεί ανεξέλεγκτη... Ορθότατα λοιπόν έχουν παρθεί τα μέτρα που πάρθηκαν και που η πλειοψηφία τα τηρεί (σημερινά λόγια του κ. Τσιόδρα και όχι δικά μου, τα περί πλειοψηφίας).

- Η αδυναμία επεξεργασίας των όσων βλέπουμε και ακούμε είναι μια χρόνια πληγή της κοινωνίας μας. Έχοντας δουλέψει αρκετά χρόνια στη δημοσιογραφία, είμαι σε θέση να γνωρίζω πως ο αναγνώστης/θεατής, καλώς ή κακώς, δε θα μπει στη διαδικασία να διαβάσει/ακούσει τις λεπτομέρειες της εκάστοτε είδησης. Του αρκεί ο τίτλος και η εικόνα, για να βγάλει τα -συνήθως λανθασμένα- συμπεράσματά του.

Ένα λίαν πρόσφατο παράδειγμα: Μέχρι πριν λίγη ώρα ήμουν κι εγώ εξοργισμένος για τη σημερινή είδηση της μαζικής φυγής πολιτών προς τα χωριά τους. Μέχρι που διάβασα τη σχετική ανακοίνωση της Τροχαίας περί φυσιολογικής κίνησης, αλλά και πως στα διόδια δεν υπήρχαν εισπράκτορες, αλλά μόνο κερματοδέκτες και e-pass/ΤΕΟ-pass, εξαιτίας των οποίων δημιουργήθηκαν και οι όποιες ουρές. Δε μπορώ να γνωρίζω αν ισχύει το δεύτερο, αλλά για το πρώτο προτιμώ να εμπιστευτώ την Τροχαία και όχι τα ΜΜΕ... 

Προφανώς και κάνουν εγκληματικό λάθος όσοι (γιατί υπήρξαν και θα υπάρξουν και τέτοιοι) υπό αυτές τις συνθήκες ξεκινούν για τα χωριά τους. Αλλά χρειάζεται μεγάλη προσοχή στο πως παρουσιάζεται η κάθε είδηση (βασικός κανόνας της δημοσιογραφίας)...

- ΜΜΕ και κορονοϊός: Άλλη πονεμένη ιστορία...

Σαφέστατα και η πανδημία είναι -και σωστά- η κυρίαρχη είδηση των ημερών (ευτυχώς όχι και η μόνη...). 

ΑΛΛΑ: Όπως προανέφερα, είναι διαφορετικό να παρουσιάζουμε την είδηση όπως είναι κι άλλο με τρόπο που να επιτείνει τον -δικαιολογημένο- φόβο της κοινής γνώμης. Γιατί αυτό θα οδηγήσει σε γενικευμένο πανικό, που σε τίποτα δε βοηθά την όλη κατάσταση... Όπως και η αναπαραγωγή fake news που σε τέτοιες περιπτώσεις βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να ανθίσει... ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, δε θα σταματήσω να το φωνάζω!

- Κρίσεις και αναλύσεις, ειδικών και μη: Όπως σε κάθε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, έτσι και τώρα, ο καθένας βρίσκει την ευκαιρία να πει τη γνώμη του... Κι αν από τη μία είναι εύκολο να αγνοήσεις τον κάθε ξερόλα άσχετο από την Άνω Ραχούλα, δεν συμβαίνει από την άλλη το ίδιο και με όσους ενδύονται το μανδύα του ειδικού. Όλες αυτές τις μέρες έχω ακούσει δεκάδες γιατρούς να μιλούν για τον κορονοϊό και να προσπαθούν να πείσουν πως η δική τους άποψη είναι η ενδεδειγμένη. Καλό είναι όμως να ακούμε μόνο όσους πραγματικά γνωρίζουν. Δηλαδή τους λοιμωξιολόγους, ή τους πνευμονολόγους, ή τέλος πάντων όσους έχουν την απαιτούμενη εμπειρία και γνώση σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα. Και όχι τους κάθε λογής, απόλυτα σεβαστούς κατά τα άλλα, βιοχημικούς (καθόλου τυχαία η αναφορά...), ή όποιους άλλους... Δεν ξέρουν όλοι τα πάντα...

- Προβλέψεις για την εξέλιξη της πανδημίας: Ούτε θα ζω στον κόσμο μου, θεωρώντας πως ο κορονοϊός είναι ήσσονος σημασίας, ούτε όμως μέσα μου θα αποδεχθώ ως δεδομένο το ότι αργά ή γρήγορα θα γίνουμε Ιταλία...

Συγκρίνοντας τι συμβαίνει σε κάθε χώρα, ας λαμβάνουμε υπόψη μας και τις πληθυσμιακές διαφορές, καθώς και το πόσο γρήγορα έλαβαν μέτρα για την αντιμετώπιση του ιού. 

Τίποτα δεν είναι σίγουρο, οπότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι υπομονή, να είμαστε όσο προσεκτικοί χρειάζεται, να ελπίζουμε στο καλύτερο και να μην αποδεχόμαστε ως ήδη τετελεσμένο το χειρότερο.

- Κομματίλα: Άλλη μια προαιώνια πληγή της Ελλάδας μας... Ειλικρινά δεν είναι σε καμιά περίπτωση η ώρα να συζητάμε για το ποιο κόμμα θα χειριζόταν καλύτερα την κατάσταση, ή να φιλτράρουμε την όποια άποψή/κριτική μας, μέσα από τις πολιτικές μας πεποιθήσεις. Θα έρθει η ώρα και γι' αυτό, τώρα προέχουν άλλα, πιο σοβαρά...   

Ατομική ευθύνη: Αυτό που πρέπει να κάνουμε για όσο διαρκέσει η καραντίνα, είναι να προσέχουμε τον εαυτό μας και τους δικούς μας ανθρώπους. Και να τηρούμε τις σχετικές οδηγίες. Και όχι να κουνάμε το δάχτυλο και να καμωνόμαστε ότι τα ξέρουμε όλα, τσουβαλιάζοντας δικαίους και άδικους. Ευτυχώς, ή δυστυχώς, δεν τα ξέρουμε...

Ας έχουμε λοιπόν το μυαλό μας πάντα σε εγρήγορση και ας μην σκεφτόμαστε συνέχεια τον κορονοϊό. Ας διαβάσουμε, ας γράψουμε, ας δούμε μια ταινία, ή μια σειρά, ας έχουμε γενικότερα θετική ενέργεια. Μόνο έτσι θα διατηρήσουμε την ψυχική μας ισορροπία...

#Staythefuckhome λοιπόν, αλλά και #Staythefuckpositive!

Ανησυχώ...

Ανησυχώ...

Πως δεν έχουμε αντιληφθεί τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της κατάστασης που τώρα βιώνουμε...

- Πρώτα απ' όλα η οικονομική καταστροφή που ήδη συντελείται παγκοσμίως... Επιχειρήσεις (αναγκαστικά) κατεβάζουν για άγνωστο χρονικό διάστημα ρολά και άνθρωποι μένουν ουσιαστικά χωρίς δουλειά...

Και όση ενίσχυση κι αν φροντίσει το εκάστοτε κράτος να τους προσφέρει, δεν ξέρω κατά πόσον αυτή η ζημιά θα μπορέσει να μαζευτεί...

Η οικονομία λοιπόν πέφτει συνεχώς και πολύ φοβάμαι πως θα φτάσει σε επίπεδα εποχών πολέμου... Οι πληγές που έχουν ανοίξει, θα πάρει καιρό για να κλείσουν, στην μετά τον κορονοϊό εποχή...

- Μεγάλο ζήτημα και η ψυχική μας υγεία και ισορροπία... Η αναγκαστική μας καραντίνα/εγκλεισμός, σήμερα προστατεύει (και θα συνεχίσει) -και σωστά, για να μην παρεξηγηθώ- όχι μόνο τις ζωές μας, αλλά ακόμη περισσότερο την ομαλή λειτουργία του εθνικού συστήματος υγείας. Γιατί κακά τα ψέματα αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος... Να μην αντέξει και να καταρρεύσει...

Όλη αυτή η κατάσταση όμως, αργά ή γρήγορα θα δημιουργήσει στρες και πίεση... Σε άλλους λιγότερο, σε άλλους περισσότερο... Οργανισμοί ήδη κλονισμένοι ψυχολογικά (από πριν, αλλά και τώρα, κατά την εξελισσόμενη κρίση του κορονοϊού), ενδεχομένως να φτάσουν ακόμα και στην κατάθλιψη... Και ούτε αυτές οι πληγές θα είναι εύκολο να επουλωθούν. 

Πολλές φορές σκέφτομαι πως ακόμα και οι άνθρωποι που τώρα αγωνίζονται για να προστατεύσουν την υγεία μας (γιατροί, νοσηλευτές, φαρμακοποιοί), ή δουλεύουν ακατάπαυστα για να διατηρηθεί αρραγής η διατροφική αλυσίδα (υπάλληλοι σούπερ μάρκετ, φούρνων κλπ.) και δείχνουν τεράστιες ποσότητες ψυχολογικών αποθεμάτων, όταν αυτή η καταιγίδα περάσει, δεν ξέρουμε τι σημάδια θα έχει αφήσει πάνω τους...

Συνήθως υποβιβάζουμε τη σημασία της ψυχικής μας υγείας, αλλά πιστέψτε με, είναι εξίσου σημαντική με τη σωματική...

Είναι κρίσιμης σημασίας το να διαχειριστούμε το τώρα μας, αλλά ας μη λησμονούμε και το μετά...

Προσωπικά, ολοένα και περισσότερο το τελευταίο διάστημα, νιώθω πως ισορροπούμε πάνω σ' ένα λεπτό τεντωμένο σχοινί... Ενά σχοινί που όσο κι αν θέλω να πιστεύω το αντίθετο, δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως θα μας αντέξει και δε θα σπάσει... Είτε τώρα, είτε ακόμα περισσότερο, μετά το πέρας της κρίσης...

Ας διατηρήσουμε λοιπόν το μυαλό ψύχραιμο και τη σκέψη καθαρή, για να μπορέσουμε ν' αντιμετωπίσουμε και το δύσκολο παρόν, αλλά και το ζοφερό (σε πολλά επίπεδα) μέλλον...

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε!