Περί δημοσιογραφίας και δημοσιογράφων...

Το 1998, μου δόθηκε η ευκαιρία να μπω στον "μαγικό", από πολλές απόψεις, χώρο της δημοσιογραφίας, στον οποίο και παρέμεινα για σχεδόν 10 χρόνια...

Οι αναμνήσεις πολλές, το ίδιο και οι άνθρωποι που γνώρισα και συνεργάστηκα και οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία μου έχουν αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις (με πολλούς διατηρώ επαφές ακόμη και σήμερα...).

Όμως ο σκοπός αυτής μου της ανάρτησης δεν είναι να κάνω μια ανασκόπηση στη σχετικά μικρή καριέρα μου στη δημοσιογραφία...

Αλλά μια σύγκριση του χθες με το σήμερα, με αφορμή το πολυσυζητημένο σποτ του ΣΥΡΙΖΑ...

Πιστέψτε με, μιλάμε για τη μέρα με τη νύχτα!

Φυσικά, πάντοτε τα περισσότερα μέσα είχαν έντονο πολιτικό, ή και αθλητικό χρωματισμό... Με μια βασική διαφορά όμως...

Κανείς δε σε υποχρέωνε να κάνεις οτιδήποτε ενδεχομένως στρεφόταν κόντρα στις αρχές σου... Ακόμα και η κριτική επιτρεπόταν, αρκεί να ήταν σε κόσμια πλαίσια...

Τα χρόνια φυσιολογικά περνούσαν και τα πράγματα άρχισαν σιγά σιγά ν' αλλάζουν... Πρώτα άρχισαν να λυμαίνονται το χώρο "επιχειρηματίες" αμφίβολης αξιοπιστίας, που στις περισσότερες περιπτώσεις άφηναν απλήρωτους για μήνες τους εργαζομένους, μέχρι να "βαρέσουν" το τελικό "κανόνι" (είχα κι εγώ την... τύχη να εργαστώ κάποια στιγμή για έναν απ' αυτούς).

Στη συνέχεια κυκλοφορούσαν έντυπα που εκδίδονταν για συγκεκριμένους λόγους και όταν ολοκλήρωναν την "αποστολή" τους, εξαφανίζονταν, το ίδιο ξάφνικα όπως εμφανίστηκαν...

Μέχρι που φτάσαμε στην εποχή της κρίσης και οι "μάσκες" έπεσαν... 

Μπορεί από τα τέλη του 2007 να είχα ουσιαστικά αποχωρήσει από το χώρο, όμως το δημοσιογραφικό "μικρόβιο" ποτέ δε μ' εγκατέλειψε... Κι έτσι φρόντιζα να παρακολουθώ απ' όσο κοντά γινόταν τα όσα συνέβαιναν...

Ειλικρινά δεν ήταν λίγες οι φορές που σιχάθηκα πρόσωπα και καταστάσεις στα ΜΜΕ... Άνθρωποι να πεινάνε, περιουσίες να χάνονται, επιχειρήσεις (εφημερίδες, κανάλια, ραδιόφωνα, ιστοσελίδες, αλλά και κάθε είδους άλλες) να βάζουν λουκέτο και την ίδια ώρα, όλο και περισσότεροι "μεγαλοδημοσιογράφοι" να μας νουθετούν και να μας κουνούν το δάχτυλο για να δεχτούμε στωϊκά τα μνημόνια και να κάνουμε εκπτώσεις στην ίδια τη ζωή μας...

Ψέματα, ψέματα κι άλλα ψέματα... Κάποια αποκαλύφθηκαν κατόπιν εορτής, αλλά ήδη οι εμπνευστές τους είχαν προλάβει να τα "εξαργυρώσουν", μετακομίζοντας (οι περισσότεροι) στον πολιτικό "στίβο"... 

Παράλληλα, υπήρχε και μια -συνήθως- σιωπηλή πλειοψηφία που συνέχιζε να δίνει το δικό της αγώνα για επιβίωση... Κι όταν παλεύεις για να εξασφαλίσεις το μέλλον το δικό σου και της οικογένειάς σου, είναι λογικό να μην έχεις στις προτεραιότητές σου το να πας κόντρα στα "μεγάλα ψάρια"... Όποιος, ή όποιοι το τόλμησαν, τους έφαγε το "μαύρο σκοτάδι"...

Τα χρόνια συνέχιζαν να περνάνε... Και η κατάσταση χειροτέρευε ολοένα και περισσότερο... Η μάστιγα των fake news άρχισε να γιγαντώνεται... Η λογική να πηγαίνει περίπατο... Η προπαγάνδα σύννεφο... Οι Κυβερνήσεις να εναλλάσσονται σε ρυθμό... πολυβόλου κι εσύ να προσπαθείς να καταλάβεις που σταματά το ψέμα και που ξεκινά η αλήθεια...

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα...

Ανεξαρτήτως αν συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί με τα πεπραγμένα της τωρινής Κυβέρνησης, είναι πρωτοφανές το γεγονός της απουσίας αντίλογου... Όποιος δημοσιογράφος (ή και απλός πολίτης) τολμήσει να πει τα αυτονόητα, χαρακτηρίζεται συλλήβδην ως γραφικός, ασόβαρος ή Συριζαίος, ή όλα μαζί...

Δεν τιμά τον (όποιο) Πρωθυπουργό μιας χώρας, το ανελέητο λιβάνισμα με χαρακτηρισμούς όπως "Μωϋσής" και "Ηρακλής"...

Δεν τιμά την (όποια) Κυβέρνηση η μη δημοσίευση της λίστας με το (δημόσιο) χρήμα που δόθηκε στο κάθε μέσο για την καμπάνια κατά του COVID-19...

Ξεκάθαρα πράγματα... 

Και για να φτάσω και στο ζητούμενο, μην μακρυγορώντας άλλο: Ναι, το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποτυχημένο, από τη στιγμή που μπορεί να θεωρηθεί πως "τσουβαλιάζει" όλους ανεξαιρέτως τους δημοσιογράφους (και οι περισσότεροι είναι αλήθεια πως αγωνίζονται καθημερινά και τις περισσότερες φορές κάτω από αντίξοες συνθήκες για να τα βγάλουν πέρα)...

Από την άλλη όμως αναδεικνύει και ένα τεράστιο ζήτημα: Υπάρχει όντως μια θλιβερή μειοψηφία (εκδοτών, αλλά και δημοσιογράφων) που επί σειρά χρόνων ευτελίζει και δυσφημεί τον κλάδο... Και δεν ανοίγει ρουθούνι... Κάποια στιγμή λοιπόν κάτι θα πρέπει να γίνει γι' αυτό... Γιατί ήδη η κατάσταση έχει φτάσει σε οριακό σημείο...

Ναι λοιπόν στην όποια κριτική του επίμαχου σποτ, αλλά όχι βλέποντας το δέντρο, να χάσουμε το δάσος... Γιατί το πρόβλημα υφίσταται και είναι σοβαρό... Πολύ πιο σοβαρό από τα συμφέροντα του κάθε κόμματος...

Και να είστε σίγουροι πως όποιος κάνει σωστά τη δουλειά του, αυτό φαίνεται και σε κανέναν δε χρειάζεται να απολογηθεί... Μόνο να είναι περήφανος που σε μια εποχή γεμάτη "εκπτώσεις", εξακολουθεί να διατηρεί τις αρχές και τα ιδάνικά του...

Stay positive...

Να ξεκαθαρίσω ευθύς εξαρχής πως τηρώ τα μέτρα ασφαλείας για τον κορονοϊό και παραμένω σπίτι μου, πλην των απαραίτητων εξόδων (σούπερ μάρκετ, περίπτερο, φαρμακείο), αλλά και καμιάς μικρής βόλτας γύρω από το σπίτι μου (μόνος, ή και μαζί με ακόμα ένα άτομο, έχοντας τις απαραίτητες αποστάσεις). Αυτό προς αποφυγή άσκοπων παρεξηγήσεων...

ΟΜΩΣ είναι η άλλο η προσοχή που πρέπει να επιδεικνύουμε και άλλο η παράνοια που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα...

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ορισμένα πράγματα:

- Ο μεγαλύτερος φόβος για τον κορονοϊό, είναι να μην αντέξει το εθνικό σύστημα υγείας και να καταρρεύσει. Ως γνωστόν αυτό θα γίνει εάν η διασπορά του ιού καταστεί ανεξέλεγκτη... Ορθότατα λοιπόν έχουν παρθεί τα μέτρα που πάρθηκαν και που η πλειοψηφία τα τηρεί (σημερινά λόγια του κ. Τσιόδρα και όχι δικά μου, τα περί πλειοψηφίας).

- Η αδυναμία επεξεργασίας των όσων βλέπουμε και ακούμε είναι μια χρόνια πληγή της κοινωνίας μας. Έχοντας δουλέψει αρκετά χρόνια στη δημοσιογραφία, είμαι σε θέση να γνωρίζω πως ο αναγνώστης/θεατής, καλώς ή κακώς, δε θα μπει στη διαδικασία να διαβάσει/ακούσει τις λεπτομέρειες της εκάστοτε είδησης. Του αρκεί ο τίτλος και η εικόνα, για να βγάλει τα -συνήθως λανθασμένα- συμπεράσματά του.

Ένα λίαν πρόσφατο παράδειγμα: Μέχρι πριν λίγη ώρα ήμουν κι εγώ εξοργισμένος για τη σημερινή είδηση της μαζικής φυγής πολιτών προς τα χωριά τους. Μέχρι που διάβασα τη σχετική ανακοίνωση της Τροχαίας περί φυσιολογικής κίνησης, αλλά και πως στα διόδια δεν υπήρχαν εισπράκτορες, αλλά μόνο κερματοδέκτες και e-pass/ΤΕΟ-pass, εξαιτίας των οποίων δημιουργήθηκαν και οι όποιες ουρές. Δε μπορώ να γνωρίζω αν ισχύει το δεύτερο, αλλά για το πρώτο προτιμώ να εμπιστευτώ την Τροχαία και όχι τα ΜΜΕ... 

Προφανώς και κάνουν εγκληματικό λάθος όσοι (γιατί υπήρξαν και θα υπάρξουν και τέτοιοι) υπό αυτές τις συνθήκες ξεκινούν για τα χωριά τους. Αλλά χρειάζεται μεγάλη προσοχή στο πως παρουσιάζεται η κάθε είδηση (βασικός κανόνας της δημοσιογραφίας)...

- ΜΜΕ και κορονοϊός: Άλλη πονεμένη ιστορία...

Σαφέστατα και η πανδημία είναι -και σωστά- η κυρίαρχη είδηση των ημερών (ευτυχώς όχι και η μόνη...). 

ΑΛΛΑ: Όπως προανέφερα, είναι διαφορετικό να παρουσιάζουμε την είδηση όπως είναι κι άλλο με τρόπο που να επιτείνει τον -δικαιολογημένο- φόβο της κοινής γνώμης. Γιατί αυτό θα οδηγήσει σε γενικευμένο πανικό, που σε τίποτα δε βοηθά την όλη κατάσταση... Όπως και η αναπαραγωγή fake news που σε τέτοιες περιπτώσεις βρίσκει πρόσφορο έδαφος για να ανθίσει... ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, δε θα σταματήσω να το φωνάζω!

- Κρίσεις και αναλύσεις, ειδικών και μη: Όπως σε κάθε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, έτσι και τώρα, ο καθένας βρίσκει την ευκαιρία να πει τη γνώμη του... Κι αν από τη μία είναι εύκολο να αγνοήσεις τον κάθε ξερόλα άσχετο από την Άνω Ραχούλα, δεν συμβαίνει από την άλλη το ίδιο και με όσους ενδύονται το μανδύα του ειδικού. Όλες αυτές τις μέρες έχω ακούσει δεκάδες γιατρούς να μιλούν για τον κορονοϊό και να προσπαθούν να πείσουν πως η δική τους άποψη είναι η ενδεδειγμένη. Καλό είναι όμως να ακούμε μόνο όσους πραγματικά γνωρίζουν. Δηλαδή τους λοιμωξιολόγους, ή τους πνευμονολόγους, ή τέλος πάντων όσους έχουν την απαιτούμενη εμπειρία και γνώση σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα. Και όχι τους κάθε λογής, απόλυτα σεβαστούς κατά τα άλλα, βιοχημικούς (καθόλου τυχαία η αναφορά...), ή όποιους άλλους... Δεν ξέρουν όλοι τα πάντα...

- Προβλέψεις για την εξέλιξη της πανδημίας: Ούτε θα ζω στον κόσμο μου, θεωρώντας πως ο κορονοϊός είναι ήσσονος σημασίας, ούτε όμως μέσα μου θα αποδεχθώ ως δεδομένο το ότι αργά ή γρήγορα θα γίνουμε Ιταλία...

Συγκρίνοντας τι συμβαίνει σε κάθε χώρα, ας λαμβάνουμε υπόψη μας και τις πληθυσμιακές διαφορές, καθώς και το πόσο γρήγορα έλαβαν μέτρα για την αντιμετώπιση του ιού. 

Τίποτα δεν είναι σίγουρο, οπότε το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι υπομονή, να είμαστε όσο προσεκτικοί χρειάζεται, να ελπίζουμε στο καλύτερο και να μην αποδεχόμαστε ως ήδη τετελεσμένο το χειρότερο.

- Κομματίλα: Άλλη μια προαιώνια πληγή της Ελλάδας μας... Ειλικρινά δεν είναι σε καμιά περίπτωση η ώρα να συζητάμε για το ποιο κόμμα θα χειριζόταν καλύτερα την κατάσταση, ή να φιλτράρουμε την όποια άποψή/κριτική μας, μέσα από τις πολιτικές μας πεποιθήσεις. Θα έρθει η ώρα και γι' αυτό, τώρα προέχουν άλλα, πιο σοβαρά...   

Ατομική ευθύνη: Αυτό που πρέπει να κάνουμε για όσο διαρκέσει η καραντίνα, είναι να προσέχουμε τον εαυτό μας και τους δικούς μας ανθρώπους. Και να τηρούμε τις σχετικές οδηγίες. Και όχι να κουνάμε το δάχτυλο και να καμωνόμαστε ότι τα ξέρουμε όλα, τσουβαλιάζοντας δικαίους και άδικους. Ευτυχώς, ή δυστυχώς, δεν τα ξέρουμε...

Ας έχουμε λοιπόν το μυαλό μας πάντα σε εγρήγορση και ας μην σκεφτόμαστε συνέχεια τον κορονοϊό. Ας διαβάσουμε, ας γράψουμε, ας δούμε μια ταινία, ή μια σειρά, ας έχουμε γενικότερα θετική ενέργεια. Μόνο έτσι θα διατηρήσουμε την ψυχική μας ισορροπία...

#Staythefuckhome λοιπόν, αλλά και #Staythefuckpositive!