Όσο υπάρχουν "άνθρωποι" που αρνούνται να καταδικάσουν μια στυγνή δολοφονία ενός ανθρώπου από "όργανο επιφορτισμένο να τηρεί την τάξη"... (ΗΠΑ - George Floyd).
Όσο υπάρχουν "άνθρωποι" που ανερυθρίαστα και αναίσχυντα προσπαθούν να μετατρέψουν σε θύτες τα θύματα (Ελένη Τοπαλούδη, 34χρονη Ιωάννα, που δέχθηκε επίθεση με βιτριόλι)...
Όσο υπάρχουν "άνθρωποι" που επικροτούν δολοφονίες, απλά και μόνο για να υποστηρίξουν τα πολιτικά τους πιστεύω (Ζακ, Γρηγορόπουλος, Φύσσας)...
Όσο υπάρχουν "άνθρωποι" που αρνούνται το δικαίωμα ενός φυλακισμένου στη μόρφωση και την επανένταξη (Δημάκης, Ρωμανός)...
Όσο υπάρχουν "άνθρωποι" που δεν θέλουν να παραδεχθούν πως δεν είναι στραβός ο γιαλός, αλλά πως στραβά αρμενίζουμε...
Όσο συνεχίζουν να υπάρχουν αυτού του είδους "άνθρωποι"...
Τόσο περισσότερο θα συνεχίζουμε να βυθιζόμαστε σ' έναν βούρκο δίχως πάτο...
Τόσο περισσότερο η βρώμα και η σαπίλα θα μας καίνε τα σωθικά...
Τόσο περισσότερο θα δυσκολευόμαστε ν' αναπνεύσουμε...
Τόσο περισσότερο θα πνιγόμαστε...
Επίλογος με μερικούς στίχους (του Κώστα Τριπολίτη) από το ανατριχιαστικά επίκαιρο και σήμερα "Ανεμολόγιο", που τόσο μοναδικά μελοποίησε ο Θάνος Μικρούτσικος...
"Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε...
Είμαστε λάθος μες στο κεφάλαιο του λάθος λήμματος...
Ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε...
Κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος...".
Διάβασα πολλά και διάφορα σχετικά με τα όσα συνέβησαν το τελευταίο 24ωρο στη δίκη της αδικοχαμένης Ελένης Τοπαλούδη (αγόρευση Εισαγγελέα, παρέμβαση προέδρου Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (ΔΣΑ) και Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ...).
Δεν είμαι νομικός, δεν μπορώ λοιπόν να ξέρω, αν και κατά πόσο η αξιότιμη εισαγγελέας κα Δόγκα υπερέβη το ρόλο που απαιτείται να έχει ο εκάστοτε λειτουργός της Δικαιοσύνης, κατά την άσκηση των καθηκόντων της...
Κάποια πράγματα όμως είναι απλά αυτονόητα και δε γίνεται (για μια ακόμη φορά) να κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε:
- Ευαισθησία a la carte δεν υφίσταται... Δεν μπορεί να μην παρεμβαίνεις ως Πρόεδρος του ΔΣΑ στα όσα είπε π.χ. η αντίστοιχη εισαγγελέας στη δίκη της Χρυσής Αυγής (εκεί δηλαδή είχε λειτουργήσει σύμφωνα με το ρόλο της;) και να αποφασίζεις να το κάνεις τώρα και μάλιστα με τη μέθοδο του τσουβαλιάσματος (εμπλέκοντας το σύνολο των δικηγόρων με τους συνηγόρους υπεράσπισης της δίκης...). Ξεκάθαρα πράγματα. Αφήστε που ήδη μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΣΑ, μιλούν για προσωπικές θέσεις του Προέδρου του Συλλόγου, που δεν εκφράζουν όλους τους συναδέλφους του...
- Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για την τουλάχιστον ατυχή παρέμβαση του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ. Οι δικαιολογίες περί επίσης προσωπικής άποψης δεν πείθουν, άλλωστε όταν είσαι μέλος (και σε τόσο κομβική θέση) μιας Κυβέρνησης, δε μπορεί να μη γνωρίζεις πως οτιδήποτε πεις μπορεί να θεωρηθεί (ακόμα κι αν δεν ισχύει), ότι απηχεί και τις θέσεις της Πολιτείας...
- Σε μια εν εξελίξει δίκη, άνθρωποι με θεσμικό ρόλο, που δεν σχετίζονται όμως μ' αυτήν, είναι ανεπίτρεπτο να παρεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο (ας το κάνουν μετά το πέρας της), γιατί μπορεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, να επηρεάσουν το αποτέλεσμα...
- Σκηνές όπως η σημερινή με τον Σύμβουλο του ΔΣΑ να διαμαρτύρεται για την Εισαγγελέα μέσα στο Δικαστήριο όπου γινόταν η δίκη (αγνοώντας τις -ορθότατες- υποδείξεις της Προέδρου), είναι επιεικώς απαράδεκτες (για να μην χρησιμοποιήσω κάποια χειρότερη λέξη...) και προκαλούν την κοινή γνώμη.
- Για το λουλούδι που οι γονείς της Ελένης Τοπαλούδη έδωσαν στην Εισαγγελέα, ακόμα κι αν -για την οικονομία της συζητήσεως- συμφωνήσω με τα όσα αναφέρουν οι νομικοί κύκλοι, πραγματικά δεν μπορώ να διανοηθώ πως θα μπορούσε κάτι τέτοιο να θεωρηθεί πράξη δωροδοκίας, ή απόπειρα επηρεασμού του αποτελέσματος (λες και υπάρχει περίπτωση να αθωωθούν οι κατηγορούμενοι...).
- Το αν οι δικηγόροι των δυο κατηγορουμένων εκμεταλλευτούν την αγόρευση της Εισαγγελέως και μέσω νομικίστικων τεχνασμάτων, επιτύχουν κακοδικία, είναι ένα σοβαρό θέμα... Όμως σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αυτό συμβεί (που όλοι μας πιστεύω το απευχόμαστε), το μόνο που θα κάνει είναι να καθυστερήσει την -δεδομένη- καταδίκη τους...
- Κάποιες καταστάσεις ξεπερνούν τα στενά επαγγελματικά πλαίσια. Η συγκεκριμένη υπόθεση έχει συγκλονίσει το πανελλήνιο και ο καθένας από μας είναι ιδιαίτερα συναισθηματικά φορτισμένος για τα όσα την αφορούν. Σκεφτείτε όμως το μέγεθος της φόρτισης όταν καλείσαι να "αντιμετωπίσεις", εκ της θέσεώς σου, τους υπεύθυνους αυτού του τόσο ειδεχθούς εγκλήματος... Πολλές φορές δεν καταφέρνεις να διαχειριστείς τα συναισθήματα σου. Και δε νομίζω να χρειάζεται να απολογηθεί γι' αυτό, όχι μόνο η κα Δόγκα, αλλά και οποιοσδήποτε άλλος να ήταν στη θέση της. Εκτός κι αν δεχτούμε πως οι Εισαγγελείς δεν είναι άνθρωποι, αλλά ρομπότ...
Συνοψίζοντας, ας μη ξεχνάμε και τούτο: Η Δικαιοσύνη στη χώρα μας αντιμετωπίζει διαχρονικά πολλά προβλήματα. Καλό θα ήταν λοιπόν, όσοι έχουν θεσμικό ρόλο να ασχοληθούν με αυτά και να σταματήσουν τις -επικοινωνιακού τύπου- παρεμβάσεις κάθε είδους. Εκτός κι αν συνεχίζουν να θεωρούν πως η κοινωνία είναι ικανοποιημένη με τον τρόπο λειτουργίας της Δικαιοσύνης. Και για να προλάβω τυχόν αντιδράσεις, να υπενθυμίσω πως το πρόβλημα δεν έγκειται στους νόμους, αλλά στην εφαρμογή τους (πλείστα όσα τα παραδείγματα...).
Ας μου επιτραπεί να ολοκληρώσω αυτή την ανάρτηση, με την ευχή να αποδοθεί όσο το δυνατόν συντομότερα δικαιοσύνη για την Ελένη. Της το οφείλουμε, τόσο οι θεσμοί, όσο κι εμείς ως κοινωνία... Ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη της...
Μερικές απλές αλήθειες για τα θέματα που κυριαρχούν στη σφαίρα της δημόσιας συζήτησης...
Επειδή κάποια πράγματα είναι αυτονόητα...
Και δε γίνεται να κάνουμε πως δεν τα βλέπουμε...
- Οι λογικές "ο λαός μας ψήφισε και άρα συμφωνεί με ό,τι κι αν κάνουμε", έχουν προ πολλού ξεπεραστεί. Η ψήφος σε οποιαδήποτε Κυβέρνηση, δεν συνεπάγεται και "λευκή" επιταγή. Ο ρόλος του πολίτη δεν αρχίζει και τελειώνει πάνω από την κάλπη. Είναι υποχρεωμένος να παρακολουθεί τους εκάστοτε κυβερνώντες και να τους επαναφέρει στο σωστό δρόμο, όποτε επιχειρούν να βλάψουν τα συμφέροντά του. Αυτή είναι και η πεμπτουσία της δημοκρατίας...
- Δε νοείται να είσαι Υπουργός και να μειώνεις με οποιοδήποτε τρόπο καλλιτέχνες του μεγέθους του Σταύρου Ξαρχάκου (με άθλιους μορφασμούς και στρεψόδικα λογύδρια). Αν έχεις αντίθετη άποψη επί της κριτικής που -πολύ σωστά- σου γίνεται, απαντάς με επιχειρήματα. Και κρίνεσαι γι' αυτό. Διαφορετικά επιβεβαιώνεις την ανέπαρκειά σου...
- Είναι αδιανόητο ως Υπουργός να μη γνωρίζεις το θεσμικό ρόλο εκείνου που -για τους δικούς σου λόγους- θέλεις ν' αντικρούσεις τις απόψεις του (οι οποίες μάλιστα στηρίζονται με αμείλικτα και αδιάσειστα στοιχεία). Με το να λες πως ο διαχρονικά καίριος και πάντα επίκαιρος Φοίβος Δεληβοριάς (που ποτέ δεν έκανε έκπτωση στα πιστεύω του) δεν εκπροσωπεί κανέναν, παρά μόνο τον εαυτό του, απλά εκτίθεσαι. Βαριά...
- Στις δημοκρατίες, η κριτική δεν είναι απλά αναγκαία. Απαιτείται. Όταν, για παράδειγμα, όλο το καλλιτεχνικό στερέωμα (και όχι μόνο), είναι απέναντί σου (με ελάχιστες θλιβερές εξαιρέσεις), το να υποτιμάς τον δίκαιο αγώνα τους για τα αυτονόητα, χαρακτηρίζοντας "αποκαρδιωτική" τη συγκέντρωσή τους, δείχνει πως δεν έχεις καμιά επαφή με την πραγματικότητα. Θα μου πείτε πως αυτό υποτίθεται πως ειπώθηκε λόγω της δήθεν μη τήρησης των μέτρων ασφαλείας για τον κορονοϊό. Θα μου επιτρέψετε όμως να διαφωνήσω. Επειδή ήμουν εκεί, στη μεγαλύτερη διάρκεια της συγκέντρωσης οι αποστάσεις τηρούνταν (υπήρχαν ειδικά σημάδια στο δρόμο) και όσες στιγμές η κατάσταση πήγαινε να ξεφύγει, οι διοργανωτές επανέφεραν τον κόσμο στην τάξη. Κι επιπλέον η συντριπτική πλειοψηφία φορούσε και μάσκες και γάντια...
- Δε βρίσκω λόγια για να χαρακτηρίσω ένα Κράτος που βάζει προσχώματα στο να λάβουν την -πέραν πάσης νομιμότητας- αποζημίωση που δικαιούνται οι συγγενείς των τριων αδικοχαμένων (+ ενός αγέννητου παιδιού) συμπολιτών μας στα γεγονότα της MARFIN. Δε μου λέει τίποτα αυτό που ειπώθηκε ως δικαιολογία, πως είναι η συνήθης πρακτική του Δημοσίου, να φτάνει τέτοιες υποθέσεις έως το ανώτατο επίπεδο της δικαιοσύνης. Το Κράτος, μπορεί -και πρέπει- να ξεπερνά τέτοιες αρτηριοσκληρωτικές νοοτροπίες, ειδικά όταν μιλάμε για τόσο τραγικά περιστατικά. Η συγκεκριμένη συμπεριφορά, καθιστά τουλάχιστον υποκριτικό τον σημερινό φόρο τιμής, ειδικά από τη στιγμή που δεν ακούστηκε από τους αρμοδίους ούτε μια απλή συγνώμη για την αδικαιολόγητη ταλαιπωρία των συγγενών, όλο αυτό το διάστημα (λες και δεν τους έφταναν οι -ακόμα- ανοιχτές πληγές τους). Δε θα μπω καν στη διαδικασία να σχολιάσω τα όσα γράφτηκαν στην επιτύμβια πλάκα περί διχασμού. Κανέναν δεν έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια να επικρότησε το θάνατο αυτών των ανθρώπων (για τον οποίο οι ίδιοι που τότε δεν ήταν ικανοί να βρουν τους δράστες, σήμερα μας λένε ανερυθρίαστα πως θα ξανανοίξουν την υπόθεση, καθαρά και μόνο για να παίξουν επικοινωνιακά παιχνίδια...). Θα αρκεστώ μόνο να πω, ότι δε θα ξεχάσω ποτέ μου πως εκείνη η συγκέντρωση του 2010 ήταν ίσως η μεγαλύτερη που έχει γίνει στη σύγχρονη ιστορία του τόπου και μια από τις ελάχιστες φορές που όλοι μας ήμασταν ενωμένοι ενάντια σ' εκείνους που ήθελαν -και δυστυχώς το κατάφεραν- να υποθηκεύσουν το μέλλον μας). Αρά για ποιο διχασμό θέλετε να μας πείσετε;
- Το να θεωρείς πως τα όσα γίνονται στις πλατείες είναι υποκινούμενα, επίσης δείχνει έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα. Και αδυναμία να καταλάβεις τον τρόπο σκέψης των νέων. Σε κάθε περίπτωση, αν θες να τηρούνται τα μέτρα ασφαλείας για την πανδημία, η λύση δεν είναι να στείλεις τα ΜΑΤ και την ομάδα ΔΕΛΤΑ να ξυλοφορτώνουν αδιακρίτως...
- Κάμερες στις σχολικές τάξεις: Κάμερες στις σχολικές τάξεις; Όσες φορές κι αν το γράψω δεν μπορώ να το χωνέψω! Φαίνεται πως δεν έφτανε το ατυχές νομοσχέδιο για την παιδεία. Ρωτήστε τους εκπαιδευτικούς (που έχουν ξεσηκωθεί σύσσωμοι) για τα τεράστια προβλήματα που θα δημιουργήσει αυτή η ιστορία (εφόσον πραγματοποιηθεί) κι ελάτε να το ξανασυζητήσουμε. Το τι γίνεται στα σχολεία, αφορά τους δασκάλους, τους μαθητές και σε δεύτερο επίπεδο τους γονείς. Κανέναν άλλον... Η συγκεκριμένη απόφαση, θα πρέπει να αποσυρθεί... χθες!
- Νομοσχέδιο για το περιβάλλον: Εδώ μόνο μια φράση αρμόζει: "Η φύση πάντα εκδικείται". Κι ο νοών νοείτο...
Κλείνοντας κι επειδή στις μέρες μας υπάρχει και η μάστιγα του "ναι, αλλά για τους προηγούμενους δε λες τίποτα", ας ξεκαθαρίσω και τούτο: Οι προηγούμενοι και οι ακόμα πιο πριν απ' αυτούς (και όλοι οι πιο παλιοί, η χώρα μας δε δημιουργήθηκε χθες) για όσα έκαναν και δεν έκαναν, κρίθηκαν από το λαό. Και τώρα βρίσκονται είτε στην αντιπολίτευση, είτε στα... σπίτια τους. Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια συγκεκριμένη Κυβέρνηση, με συγκεκριμένες πολιτικές και αυτήν είμαστε υποχρεωμένοι να κριτικάρουμε όταν υποπίπτει σε αδιαμφισβήτητα λάθη (όπως και να της αποδώσουμε τα εύσημα όταν πράττει σωστά).
Αυτή είναι η αλήθεια, όσο κι αν μπορεί να ενοχλεί ορισμένους...
Κάνεις κριτική στην κυβέρνηση για οφθαλμοφανή λάθη της στην περίοδο του κορονοϊού (π.χ. τα vouchers, ή τη στάση της απέναντι στους καλλιτέχνες);
"Είσαι Συριζαίος...".
Αναρωτιέσαι για ορισμένα αντιφατικά/προβληματικά σημεία στο σχέδιο εξόδου από την καραντίνα (π.χ. σχολεία);
"Είσαι ειδικός; Άκου τους ειδικούς, ξέρουν καλύτερα...".
Δεν σου άρεσε το "σόου" με το φορτηγό στο Μαξίμου;
"Είσαι μικρόψυχος!".
Θεωρείς πως το ζήτημα της ατομικής ευθύνης, έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται (από παντού) ως πανάκεια, για τυχόν αστοχίες που θα παρουσιαστούν επιστρέφοντας στην (όποια) καθημερινότητα;
"Μα καλά, δεν αντιλαμβάνεσαι τη σοβαρότητα της κατάστασης;".
Ενδεικτικά τα παραπάνω, γιατί αν το συνεχίσω, μπορεί και να γράφω για ώρες...
Επειδή λοιπόν προσωπικά:
- Ούτε σε κανένα κόμμα ανήκω.
- Ούτε τα λόγια των ειδικών αποτελούν πάντοτε ευαγγέλιο (ειδικά όταν υπάρχουν τεράστια συμφέροντα από πίσω).
- Ούτε μικρόψυχος υπήρξα ποτέ στη ζωή μου.
- Και φυσικά σαφώς και έχω αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης...
Θα συνεχίσω να βλέπω και να κρίνω τα πράγματα με τη δική μου οπτική (προφανώς χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο) και δεν πρόκειται ποτέ να μπω στη διαδικασία ν' απολογηθώ γι' αυτό...
Άλλωστε, έχω αποδεχθεί (με πολύ βαριά καρδιά) πως κάποιες νοοτροπίες δεν πρόκειται ν' αλλάξουν, no matter what...
Γεμάτα με βιβλία και τους όμορφους ανθρώπους που πίσω απ' αυτά κρύβονταν...
Συνδετικός κρίκος πάντα ο πατέρας μου (Μάνος Κοντολέων)...
Και μαζί του μια υπέροχη παρέα...
Η αξία της γνωστή...
Οι στιγμές μου μαζί της, ανεκτίμητες...
Ας θυμηθώ λοιπόν, μερικά μόνο, από τα μέλη της, τα οποία είχα τη σπάνια τύχη να γνωρίσω προσωπικά...
Πολλοί έχουν πια φύγει... Αλλά ποτέ δε θα ξεχαστούν...
Η Γαλάτεια (Σουρέλη) με το υπέροχο σπίτι της, που κάθε φορά που με έβλεπε, μου τσιμπούσε το μάγουλο κι αμέσως ρώταγε: "Ο μικρός που είναι;", αναζητώντας τον πατέρα μου...
Η Μάρω (Λοίζου), με τα θρυλικά πάρτυ της, όπου αισθανόσουν πως γίνεσαι κι εσύ κομμάτι της λογοτεχνικής -και όχι μόνο- ιστορίας του τόπου...
Ο Ι.Δ. (Ιωαννίδης), από τους πιο ξεχωριστούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει... Και που χάρη σ' αυτόν, τα καλοκαίρια μας έχουν αποκτήσει εδώ και χρόνια άλλο χρώμα...
Η Κίρα (Σίνου), με τα δεκάδες γατιά και σκυλιά της, αλλά και τη μοναδική της αλληλεπίδραση με τους εκατοντάδες μικρούς (και μεγάλους) θαυμαστές της...
Υπάρχουν κι εκείνοι που είναι ακόμα εδώ και συνεχίζουν ακάθεκτοι...
Η Αγγελική (Βαρελά), που μ' έκανε μέχρι και ήρωα σε βιβλίο της και που ακόμα και σήμερα αν τη ρωτήσετε, θα σας μιλήσει με ενθουσιασμό εφήβου, για εκείνο το βράδυ που είχε τύχει να περάσουμε μαζί, κουβεντιάζοντας μέχρι το ξημέρωμα... Για πολλά και διάφορα...
Και φυσικά η Λότη Πέτροβιτς, με τους ήρωες των βιβλίων της οποίας πάντα ταυτιζόμουν... Και που μου έδωσε πρώτη την ευκαιρία ν' αναμετρηθώ με τους φόβους και τις ανασφάλειές μου... Δείτε το βίντεο που συνοδεύει την ανάρτηση (από εκδήλωση αφιερωμένη στη Λότη, το Φεβρουάριο του 1989, στο ξενοχείο "ΤΙΤΑΝΙΑ"), όπου ένας σχεδόν 9χρονος μπόμπιρας, καλείται ν' αναμετρηθεί για πρώτη φορά στη ζωή του με τη δημοσιότητα, διαβάζοντας απόσπασμα από το "Σπίτι για Πέντε" και θα καταλάβετε τι θέλω να πω...
Τα όσα τις τελευταίες ημέρες ακούω και διαβάζω, πραγματικά με έχουν εξοργίσει...
- "Όλοι οι ηλικιωμένοι τα έχουν χαμένα και δε συναισθάνονται τη σοβαρότητα της κατάστασης. Μαντρώστε τους."
- "Όλοι όσοι βγαίνουν έξω εν μέσω καραντίνας δεν έχουν λόγο. Να κάτσουν σπίτια τους, να μη μας σκοτώσουν όλους".
- "Κάτι κακομαθημένα πλουσιόπαιδα κόλλησαν σε αεροδρόμιο του Λονδίνου, από δική τους ανευθυνότητα. Καλά να πάθουν, να κάτσουν εκεί να ψοφήσουν, που θα ασχοληθούμε κιόλας να τους φέρουμε πίσω".
- "Να μείνετε σπίτι, πόσες φορές θα το πούμε, τι δεν καταλαβαίνετε; Η ατομική ευθύνη και μόνο θα μας σώσει από την πανδημία".
Επειδή λοιπόν κάπου έχει ξεφύγει το πράγμα, ας ξεκαθαρίσουμε 2-3 πραγματάκια...
- Όλα τα παραπάνω αγαπητοί μου, λέγονται τσουβάλιασμα! Τελεία και παύλα.
- Είναι εύκολη η ανέξοδη κριτική, την ώρα που δε γνωρίζουμε όλες τις πτυχές μιας είδησης...
- Οι ηλικιωμένοι δεν είναι λεπροί για να τους κλείσουμε σε κλουβί. Έλεος με τον ηλικιακό ρατσισμό!
- Δεν είναι η πλειοψηφία των πολιτών ανεύθυνη, πως να το κάνουμε... Οι περισσότεροι (πλέον) βγαίνουν από τα σπίτια τους για συγκεκριμένους λόγους και όχι για... ν' αυτοκτονήσουν.
- Όσοι έφυγαν λόγω κρίσης, ή για σπουδές στο εξωτερικό δεν είναι όλοι κακομαθημένα πλουσιόπαιδα. Πολλοί γονείς (και γνωρίζω προσωπικά περιπτώσεις) έφτυσαν αίμα για στείλουν τα παιδιά τους εκεί να σπουδάσουν/δουλέψουν. Και δε θα τους ζητήσουμε και το λόγο γι' αυτό...
- Κάπου τέρμα με την καραμέλα της ατομικής ευθύνης. Μένουμε στο σπίτι μας, προσέχουμε τους εαυτούς μας και τους δικούς μας ανθρώπους, τηρούμε τα μέτρα περιορισμού, δεν πρόκειται να φορτωθούμε και άχρηστα ενοχικά σύνδρομα. Ούτε θα ανεχθούμε άλλο να μας κουνούν το δάχτυλο επώνυμοι και ανώνυμοι... Και προφανώς δεν αρκεί από μόνη της η ατομική ευθύνη για να μας σώσει από την πανδημία.
- Δε γίνεται για μια θλιβερή μειοψηφία να χαρακτηριζόμαστε όλοι απείθαρχοι και ανεύθυνοι.
- ΤΕΡΜΑ στις κομματικές παρωπίδες. Ούτε θα κάνουμε κριτική, απλώς για να πούμε κάτι, ούτε όμως και θα κλείνουμε τα μάτια σε οφθαλμοφανή προβλήματα, που μπορεί ν' αποδειχθούν μοιραία στην εξέλιξη της πανδημίας...
Αντί επιλόγου, λύστε μου μια απορία: Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βλέπουμε τα πράγματα όπως στ' αλήθεια είναι και όχι μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες των εκάστοτε πεποίθησεών μας;
