Καταγγελίες περί κακοποίησης: Ένα πρόβλημα βαθιά κοινωνικό...

Βλέποντας όλες αυτές τις μέρες το "τσουνάμι" καταγγελιών από ανθρώπους του θεάτρου, του αθλητισμού, της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, πέρασαν από το μυαλό μου εκατοντάδες σκέψεις...

Αρχικά, είναι αδιαπραγμάτευτη η αναγκαιότητα να εξαλειφθούν αυτού του είδους τα φαινόμενα, είτε αφορούν σε ψυχολογική και λεκτική βία, είτε πολύ περισσότερο σε σωματική βία και σεξουαλική παρενόχληση...

Νομίζω όμως πως έχει σημασία να δούμε ποια είναι η "ρίζα του κακού"...

Κατά την ταπεινή μου άποψη, τα πάντα ξεκινούν από το μακρινό παρελθόν... Πριν 70 χρόνια, εκεί κάπου στη δεκαετία του '50, η κοινωνία μας ήταν εντελώς διαφορετική. Ήθη και λογικές που σήμερα μας φαίνονται ανήκουστες, τότε αποτελούσαν τον κανόνα. Και κάθε τι το διαφορετικό αντιμετωπιζόταν με περιέργεια, ή ακόμα χειρότερα με χλεύη...

Θυμηθείτε πως παρουσιάζονταν στις παλιές ελληνικές ταινίες (που η συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν είναι τίποτα άλλο από ηθογραφίες, χωρίς αυτό βέβαια να μειώνει την αξία τους) οι ομοφυλόφιλοι, αλλά και στις περισσότερες περιπτώσεις οι γυναίκες και οι οικογένειες... Χαστούκια (για το θέσω κομψά...) στην ημερήσια διάταξη, αυστηρότητα πέραν των λογικών ορίων, γραφικές καρικατούρες (στην περίπτωση των γκέϊ)... 

Εμείς που δεν τα ζήσαμε, τα βλέπουμε, ή τ' ακούμε από τους παλιότερους και γελάμε, δυσκολευόμαστε ακόμα και να το διανοηθούμε ότι κάποτε οι άνθρωποι ζούσαν έτσι...

Όλα αυτά μεταφέρονταν από γενιά σε γενιά και χρειάστηκε να φτάσουμε περίπου στα 00's για να δούμε ν' αλλάζει ουσιαστικά η κατάσταση...

Όπως όμως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, η απελευθέρωση οδήγησε πολλές φορές και στην απώλεια του μέτρου, με συνέπεια ακόμα και ακραίες καταστάσεις... 

Και φτάσαμε σήμερα να βλέπουμε ανθρώπους υπεράνω πάσης υποψίας (ή μπορεί και όχι και τόσο...), να καταγγέλονται για άσχημες, ή ακόμα και επικίνδυνες, στα όρια του παράνομου, ή και πέρα απ' αυτά, συμπεριφορές...

Δεν πέσαμε φυσικά απ' τα σύννεφα, τουλάχιστον στο επίπεδο του ότι αυτά τα φαινόμενα υπήρχαν, απλά ήταν καλά κρυμμένα, για διάφορους λόγους... 

Όσοι τώρα καταγγέλονται, δεν έχουν καμιά δικαιολογία και είναι αυτονόητο πως θα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους... 

Πρέπει όμως να κατανοήσουμε πως το πρόβλημα πέρα και πάνω απ' όλα είναι βαθιά κοινωνικό... 

Τα κατάλοιπα του παρελθόντος είναι ακόμα εδώ και μας βασανίζουν... 

Όταν ακόμα και σήμερα ακούμε απόψεις του στυλ, "τα ήθελαν και τα έπαθαν", "τώρα το θυμήθηκαν", κτλ. για τις καταγγέλλουσες... 

Όταν, για να δούμε λίγο και τη μεγάλη εικόνα, ακόμα υπάρχουν -οικογενειακές και όχι μόνο- νοοτροπίες, "άντε να πάει το παιδί φαντάρος για να γίνει άντρας" (εκεί να δείτε ψυχολογική, άλλα και γενικότερα, βία, που υπάρχει), "μα καλά κοντεύεις τα 40 και ακόμα δεν παντρεύτηκες, δεν έκανες παιδιά;" (και για τα δύο φύλα αυτό), όταν η ομοφυλοφιλία είναι ακόμα "ταμπού", όταν υπάρχει ηλικιακός ρατσισμός, όταν υπάρχουν διακρίσεις με βάση την εμφάνιση, όταν, όταν... 

Για τι συζητάμε λοιπόν; 

Δεν είναι όλα αυτά μόνο απόνερα της πατριαρχίας, που σωστά βάλλεται σήμερα... Είναι μιας ολότελα λαθεμένης νοοτροπίας που κρατά από πολύ παλιά. Που φυσικά συμπεριλαμβάνει και την πατριαρχία...

Είναι αυτή ακριβώς η νοοτροπία που πρέπει να παλέψουμε να ξεριζώσουμε από την κοινωνία μας σήμερα...

Αυτή ακριβώς η νοοτροπία που αντανακλάται σε κάθε μας επιλογή... Από τις Κυβερνήσεις που εκλέγουμε, μέχρι τις κάθε είδους σχέσεις που δημιουργούμε (ερωτικές, φιλικές, εργασιακές κτλ.)

Όσοι (και δεν είμαστε λίγοι), πήραμε σωστές αρχές από τις οικογένειές μας και όχι μόνο από αυτές, έχουμε ευθύνη, καθήκον αν προτιμάτε, να τις μεταλαμπαδεύσουμε στις επόμενες γενιές... Στις οικογένειες που εμείς θα φτιάξουμε...

Ναι, δεν είναι καθόλου εύκολο... Αλλά δεν είναι και ανέφικτο...  

Για τη Σοφία Μπεκατώρου...

Πριν από πολλά χρόνια περιμένοντας το λεωφορείο σε κάποια στάση, έγινα αυτήκοος μάρτυρας, του παρακάτω ανατριχιαστικού διαλόγου (δύο αγνώστων μου ανδρών), τον οποίο και μεταφέρω όπως περίπου τον θυμάμαι: 

"-  Τα 'μαθες ρε; Χθες βίασαν μια γιαγιά 85 χρονών...

- Ελά ρε! Κρίμα τη γυναίκα...

- Ναι δε διαφωνώ, αλλά από την άλλη, μπορεί και να της καλάρεσε της γριας... Φαντάζεσαι από πότε θα είχε να κάνει σεξ;

- Ναι, ναι σωστά, χαχαχα..."

Παρότι μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, επέλεξα να μην ασχοληθώ με τους δύο αυτούς κυρίους, παρά μόνο σκέφτηκα "Ρε μαλάκες, τα ίδια θα λέγατε αν επρόκειτο για τη μάνα σας, ή θα είχατε βγει με την καραμπίνα επ' ώμου για να βρείτε τον δράστη και να τον σκοτώσετε οι ίδιοι;". Κι αμέσως μετά έβαλα τα ακουστικά του κινητού στ' αυτιά μου, για να μην ακούσω άλλο τον εμετό που έβγαινε από το στόμα τους...

Μέχρι περίπου την αρχή της κρίσης, δεν πίστευα πως υπάρχουν πολλά τέτοια ανθρωπάρια στην κοινωνία... Δυστυχώς η πραγματικότητα με διέψευσε πανηγυρικά...

Και κάπως έτσι φτάσαμε στο να δικαιολογούνται ωμές δολοφονίες γυναικών, όπως της Τοπαλούδη (γιατί τι γύρευε μόνη της με δυο άντρες;), ή να στήνονται στον τοίχο από κάποιους θύματα βιασμού, όπως η Ολυμπιονίκης Σοφία Μπεκατώρου, γιατί -άκουσον άκουσον- δε μίλησε όταν της συνέβη, αλλά 20 χρόνια μετά... 

Με όση ψυχραιμία μου έχει απομείνει, αυτό που έχω να πω σε όλους αυτούς, είναι το παρακάτω: 

"ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;"

Ξέρετε εσείς τι κόλαση έχει περάσει η συγκεκριμένη γυναίκα όλο αυτό το διάστημα; 

Και πόσος σεβασμός της αξίζει για το ότι, παρόλα αυτά, έφτασε εκεί που έφτασε;

Έχετε καμιά ιδέα για το αν είναι απλό να μιλήσει ένα κορίτσι 21 χρονών, για κάτι τέτοιο και ειδικά πριν 20 χρόνια; Αν θα μπορούσε να βρει το δίκιο της;

Λένε κάποιοι έξυπνοι, ναι αλλά να πει το όνομα του βιαστή, αλλιώς δεν έχει νόημα... Να πάει στον εισαγγελέα να το καταγγείλει...

Και πάλι: "ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;" 

Και που ξέρετε εσείς αν το έχει κάνει, ή όχι; (Το έχει κάνει, με τον τρόπο που πρέπει να γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις).

Αλλά όχι, η αδηφαγία σας δεν σας επιτρέπει να σκεφτείτε καθαρά... Θέλετε να μάθετε τα πάντα, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, ή για το αν έτσι θα αυξηθούν οι πιθανότητες να τη γλιτώσει ο βιαστής, απλά και μόνο για να ικανοποιήσετε την ανάγκη σας για κουτσομπολιό...

Κάποιοι άλλοι μισάνθρωποι δυσπιστείτε κιόλας, αν έγινε έτσι όπως τα λέει η Μπεκατώρου και αναρωτιέστε ειρωνικά "μήπως το έκανε για τη δημοσιότητα;".

Για μια ακόμη τελευταία φορά: "ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ;"

Έχει ανάγκη από δημοσιότητα μια Ολυμπιονίκης; Επειδή εσείς έχετε μάθει να ζείτε στα συννεφάκια του life style που σας έχουν πλασάρει, νομίζετε πως όλοι σκέφτονται έτσι;

Μου έρχεται αναγούλα, όταν σκέφτομαι πως όλοι εσείς ζείτε ανάμεσά μας... Περπατάτε δίπλα μας... Αναπνέουμε τον ίδιο αέρα...

Αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως ποτέ δε θ' αφήσουμε να γίνετε ο κανόνας... Θα είστε πάντα η θλιβερή εξαίρεση...

Κλείνοντας, δυο λόγια για την οικτρή ανακοίνωση της Ομοσπονδίας Ιστιοπλοϊας...

Επιβεβαίωνετε με τον χειρότερο τρόπο τα όσα συγκλονιστικά αποκάλυψε η Σοφία Μπεκατώρου και τη δικαιώνετε πλήρως για τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκε την υπόθεση...

Αν ήμουν στη θέση της αθλητικής ηγεσίας της χώρας, θα είχα ήδη καρατομήσει τη διοίκηση της Ομοσπονδίας γι' αυτή της την ανακοίνωση...

Αν ήμουν πάλι η διοίκηση της Ομοσπονδίας, θα είχα ήδη παραίτηθει...

Αλλά με συγχωρείτε... Ξέχασα σε ποια χώρα ζούμε...

COVID-ιακά συμπεράσματα/επισημάνσεις...

- Όσοι επικρίνουμε αυτά που συμβαίνουν επί πανδημίας με τις εκκλησίες, ΔΕΝ έχουμε καμία πρόθεση να επιτεθούμε, ούτε να κοροϊδέψουμε την πίστη κανενός. Ούτε το "μυστήριο" της Θείας Κοινωνίας. 

- Είναι ΑΠΛΗ ΛΟΓΙΚΗ πως αν φιλήσεις εικόνα, που πριν από σένα έχουν φιλήσει άλλοι, αν μεταλάβεις με το ίδιο κουτάλι, που πριν από σένα έχουν μεταλάβει άλλοι, αν στριμωχτείς στην ουρά με άλλους, περιμένοντας να προσκυνήσεις, τότε κινδυνεύεις σοβαρά να κολλήσεις κορονοϊό... Όπως ακριβώς όταν στριμώχνεσαι στα ΜΜΜ και γενικά όπου και όποτε δεν τηρείς τις απαραίτητες αποστάσεις... 

- Οι νόμοι είτε ισχύουν για όλους, είτε για κανέναν. Η Εκκλησία δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι υπεράνω των νόμων. Όπως δεν μπορώ να είμαι εγώ, εσείς που με διαβάζετε, ο οποιοσδήποτε άλλος...

- Η Κυβέρνηση δεν μπορεί να λειτουργεί με διαφορετικά μέτρα και σταθμά. Εφόσον κάποιος δεν τηρεί τα μέτρα, θα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες (πρόστιμο). Δεν μπορεί να απειλείς τους πολίτες στις 17 Νοέμβρη, στις 6 Δεκέμβρη, στις γιορτές, αλλά να "χαϊδεύεις" τους παπάδες. Γιατί αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα, η "ανυπακοή" να μεγαλώνει. Και δε θα φταίει φυσικά ο κόσμος σε αυτή την περίπτωση. Όταν σε αντιμετωπίζουν σαν "ηλίθιο", είναι λογικό να αντιδράσεις, πόσο μάλλον που οι αντοχές όλων μετά από 2 μήνες lockdown έχουν μειωθεί...

- Ο διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας αποτελεί απόλυτη αναγκαιότητα. Και ΔΕ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΠΙΣΤΟ κανέναν. Κι επειδή είναι της μόδας αυτό τον καιρό να λέμε για τις άλλες χώρες, δείτε λίγο τι συμβαίνει εκεί. Μάλλον είμαστε από τους τελευταίους που δεν το έχουν πράξει ακόμη...

- Είναι αδιανόητο Υπουργός της Κυβέρνησης να δηλώνει ωμά πως δεν εισακούστηκαν οι συστάσεις των ειδικών για την εορτή του Αγ. Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη, με τα γνωστά αποτελέσματα που προκάλεσε η κίνηση αυτή. Σε οποιοδήποτε σοβαρό κράτος του κόσμου, θα είχε ήδη παρέμβει εισαγγελέας...

- Οι επιστήμονες (όχι όλοι) επιτρέπουν στην πολιτική να υπονομεύει και να (εξ)ευτελίζει το έργο και τις γνώσεις τους. Ή είσαι επιστήμονας, ή πολιτικός και τα δύο δεν γίνεται... Η ξεμπροστιάζεις την (εκάστοτε) Κυβέρνηση όταν δεν εισακούονται οι προτάσεις σου, ή αποχωρείς και δεν συμμετέχεις στο "τσίρκο". Το επικοινωνιακό τους παιχνίδι δεν το παίζεις πάντως...

- Περιστατικά όπως ο σημερινός αγιασμός... περιπολικών (!), ή το υψωμένο δάκτυλο "πιστής", καθώς εξερχόταν της εκκλησίας, μόνο θυμηδία και θλίψη προκαλούν για το επίπεδο της κοινωνίας μας...

- Αν σε 15 μέρες τα κρούσματα έχουν ανέβει και το lockdown καταστεί ακόμα πιο αυστηρό, το μεγαλύτερο λάθος θα είναι και πάλι να υποδειχθούν ως υπεύθυνοι οι πολίτες... Όταν η συντριπτική πλειοψηφία τηρεί τα δέοντα, είναι τουλάχιστον εξοργιστικό να βλέπει να της κουνούν κατ' εξακολούθηση το δάχτυλο. Και να χρεώνεται λάθη άλλων (που ανέφερα πιο πάνω)... 

- Όσοι εξακολουθούν να εθελοτυφλούν και να τα βάζουν με τον κόσμο που βγήκε να δει τη στολισμένη Αθήνα, ή που μετακινήθηκε για να γιορτάσει Χριστούγεννα & Πρωτοχρονιά, σε οικογενειακά, ή φιλικά σπίτια, ας το ξανασκεφτούν. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλοι κινήθηκαν στα πλαίσια που είχαν τεθεί (αριθμός ατόμων, λόγος εξόδου κλπ.). Αν (και) αυτό αυξήσει τα κρούσματα, δεν είναι υπεύθυνος εκείνος που θέλησε να δει τους γονείς/συγγενείς/φίλους του στις γιορτές, τηρώντας τα σχετικά μέτρα, αλλά εκείνος που του το επέτρεψε, γνωρίζοντας τι κινδύνους μπορεί να επιφύλασσε... 

Αυτά προς το παρόν... Αν και ίσως χρειαστεί να επανέλθω...

Στιγμές της χρονιάς που φεύγει - Μέρος 2ο: "Acting How?"

Αρχές του 2020...

Στο Acting How? επικρατεί αναβρασμός...

Οι πρόβες είναι σε κρίσιμο σημείο, αλλά όλα δείχνουν πως το τελικό αποτέλεσμα θα μας δικαιώσει και πάλι...

Μέχρι που ξαφνικά μπαίνει στη ζωή μας ένας αντιπαθητικός κύριος, ονόματι κορονοϊός...

Τα πάντα ανατρέπονται...

Οι "πύλες" του "Acting How?" κλείνουν απότομα... Σύντομα η παράσταση, που με τόση λαχτάρα ετοιμάζαμε, αναβάλλεται οριστικά...

Όλοι είμαστε μουδιασμένοι και προσπαθούμε να διαχειριστούμε την -έτσι κι αλλιώς- δύσκολη κατάσταση, κλεισμένοι στα σπίτια μας...

Η Δήμητρα Σύρου δεν έχει πει όμως ακόμα την τελευταία της λέξη... Μας "πριζώνει" να ετοιμάσουμε ένα βίντεο για το πως βιώνουμε την καραντίνα, ο καθένας από τη "φωλιά" του...

Όλοι μας ανταποκρινόμαστε! 

Σύντομα το βίντεο βγαίνει στον αέρα και μας φέρνει -με έναν μαγικό τρόπο- "κοντά"! 

Δε είχαμε όμως σκοπό να σταματήσουμε εκεί...

Η Δήμητρα αφοσιώνεται στο να υποδεχθεί τον Θάνο της, που είναι προ των πυλών να γνωρίσει τον κόσμο μας, όμως εμείς έχουμε αποφασίσει να μην την αφήσουμε μόνη της...

Νέο βίντεο ετοιμάζεται με ταχείς ρυθμούς, με πολλά πολλά χαμόγελα και ευχές για τη Δήμητρα, τον Χάρη και τον Θάνο... 

Της κάνουμε -ηλεκτρονική- έκπληξη, παρέα με την αδελφή της, την Εύη Σύρου! 

Η συγκίνησή της μοναδική, το ίδιο και η δική μας...

Και ύστερα έρχεται το καλοκαίρι...

Για λίγο επιστρέφουμε στους κανονικούς μας ρυθμούς μιας και ο κορονοϊός φαίνεται να κάνει στην άκρη...

Σύντομα οι διακοπές τελειώνουν...

Καθώς δειλά δειλά αρχίζει να μπαίνει το Φθινόπωρο, η Δήμητρα κάνει -όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή- την εμφάνισή της!

Μας ενημερώνει για το πρόγραμμα της νέας χρονιάς, αλλά και οργανώνει μια συνάντηση πριν από αυτό...

Το ραντεβού έχει δοθεί στον Εθνικό Κήπο... Όλοι μας ανυπομονούμε... Η στιγμή φτάνει κι επιτέλους ξανασυναντιόμαστε μετά από τόσους μήνες!

Μπορεί λόγω του ιού να μην ήμασταν όσο εκδηλωτικοί θα θέλαμε, αλλά η χαρά μας πραγματικά δεν κρυβόταν... Πόσο μάλλον που επιτέλους γνωρίσαμε και τον Θανούλη (άσχετα αν εκείνος μας κοιτούσε σαν χαμένος, προσπαθώντας να καταλάβει προς τι όλη αυτή η φασαρία)...

Η συνάντηση επαναλαμβάνεται μετά από λίγες εβδομάδες και λίγο πιο μετά έρχεται η ώρα το "Acting How?" να ανοίξει ξανά τις πόρτες του!!

Προλαβαίνουμε να κάνουμε δύο μαθήματα και δεν βλέπουμε την ώρα για τα επόμενα... Όμως...

Και πάλι αυτός ο αναθεματισμένος κύριος, που τον λένε κορονοϊό, θα μας ανατρέψει τα σχέδια...

Το "Acting How?" θα κλείσει ξανά...

Λίγο καιρό αργότερα, θα πραγματοποιήσουμε τηλεδιάσκεψη, για να πούμε τα νέα μας και πάλι εν μέσω καραντίνας...

Από τότε "σιγή ασυρμάτου" (αν και όλο και κάποιος/α θα τσιγκλήσει στην ομαδική μας συνομιλία στο messenger)...

Σήμερα είναι Χριστούγεννα και η καραντίνα ακόμη συνεχίζεται... Τα μέλη του "Acting How?", έχουν -αναγκαστικά- κλειστεί και πάλι στα σπίτια τους... 

Αλλά...

Εκείνη η "μαγική" δύναμη που μας ενώνει, εξακολουθεί να υφίσταται...

Συνεχίζουμε να μεγαλώνουμε μαζί...

Να γελάμε μαζί...

Να κλαίμε μαζί...

Να υπάρχουμε μαζί...

Άλλωστε...

Μια φορά "Acting How?", για πάντα "Acting How?"!!

Και σίγουρα όταν πια θα ξαναβρεθούμε, θα είναι σαν μην έχει περάσει ούτε μια μέρα!! 

Στιγμές της χρονιάς που φεύγει - Μέρος 1ο: "Six Feet Under"

Καθίσαμε αναπαυτικά μπροστά στον υπολογιστή...

Είχε φτάσει η στιγμή που περίμενε εδώ και καιρό... 

"Αν θες, μπορώ να δω το τελευταίο επεισόδιο μόνος μου...", της είπα. Ήξερα πως δυσκολεύεται να εκφράσει έντονα συναισθήματα μπροστά σε άλλους, ακόμα και σε μένα τον ίδιο...

"Όχι μωρέ, αφού φτάσαμε μέχρι εδώ, ας το κάνουμε μαζί. Αλλά να μη με κοροϊδέψεις όταν θ' αρχίσω να κλαίω", μου αποκρίθηκε παιχνιδιάρικα...

Της το υποσχέθηκα, χωρίς πολλά πολλά και βάλαμε το τελευταίο επεισόδιο να παίζει...

Όσο εξελισσόταν, της έριχνα κλεφτές ματιές. 

"Σταμάτα να με κοιτάς συνέχεια, δεν είναι ακόμα η ώρα", μου φώναξε κάποια στιγμή θυμωμένα...

Η αλήθεια ήταν πως προσπαθούσα να καταλάβω από που θα προέκυπτε η συγκίνηση. ΟΚ, το επεισόδιο ήταν υπέροχο, όπως και όλη η σειρά, αλλά δε φαινόταν από πουθενά αυτό που θα ερχόταν...

Μέχρι που...

Είχε έρθει η ώρα για το τελευταίο δεκάλεπτο. Η Κλερ μπαίνει στο αυτοκίνητο και ξεκινά... 

Οι εικόνες διαδέχονταν η μία την άλλη και οι πρώτες νότες από το εξαιρετικό Breathe Me της Sia, είχαν αρχίσει να εισέρχονται ορμητικά στα ανύποπτα αυτιά μου.

Χωρίς να το καταλάβω, είχα σταματήσει να την (κρυφο)κοιτάω και απλά είχα καρφώσει τα μάτια μου στην οθόνη...

Αργά και βασανιστικά οι κόμποι άρχισαν να "γαργαλούν" το λαιμό μου. Κόμποι που πίεζαν να γίνουν λυγμοί. Προσπάθησα να συγκρατηθώ (τώρα που το σκέφτομαι, γιατί άραγε;), αλλά ήταν πραγματικά αδύνατο...

Λίγο πιο μετά οι τίτλοι του τέλους άρχισαν να πέφτουν... Εκείνη, χωρίς να με κοιτάξει (έτσι το αισθάνθηκα τουλάχιστον), μου έδωσε το "πράσινο φως", μέσα σε αναφιλητά: "Τώρα μπορείς να με κοροϊδέψεις όσο θέλεις"...

Της απάντησα με έναν ήχο, που δε θα μπορούσες να ξεχωρίσεις αν ήταν κλάμα, ή γέλιο... Αν κι εγώ το ήξερα καλά τι από τα δύο ήταν...

"Μη γελάς μωρέ", πήγε να με μαλώσει, αλλά πριν καλά καλά αποσώσει τη φράση της, μπόρεσα να ψελλίσω "Δε γελάω, ΟΚ;"...

Κι ύστερα, επιτέλους αφέθηκα... 

Ακούμπησα στον ώμο της και άρχισα να κλαίω γοερά... 

Για λίγο κλαίγαμε σαν μικρά παιδιά και οι δύο... Δεν ξέρω ακριβώς για πόσο... Η έννοια του χρόνου είχε χαθεί εκείνες τις στιγμές...

Εκείνη "συνήλθε" πρώτη... Δεν ήταν η πρώτη φορά άλλωστε που έβλεπε τη σειρά...

Εγώ αδύνατον... 

Τα μάτια μου είχαν θολώσει από τα δάκρυα, την ίδια ώρα που οι λυγμοί συνέχιζαν απτόητοι το βασανιστικό τους παιχνίδι...

"Μα τόσο πολύ μωρό μου; Αλήθεια, δεν το περίμενα", την άκουσα να με "πειράζει".

Με τα πολλά, κατάφερα να επανέλθω στα φυσιολογικά μου... Την κοίταξα με ευγνωμοσύνη και απλά της είπα: "Σ' ευχαριστώ. Που επέμεινες και είχα την ευκαιρία να το ζήσω όλο αυτό"...

Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ξανακλάψει έτσι... Κι ήταν τόσο ωραίο, τόσο λυτρωτικό τελικά!!

Σε μια χρονιά γεμάτη θάνατο και αρρώστια, σχεδόν σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ακούγεται ειρωνικό να λες πως το το καλύτερο "φάρμακο" για την ψυχή σου ήταν (και είναι) μια σειρά που αφορά στο... θάνατο. 

Κι όμως! Πριν το θάνατο, υπάρχει ζωή... Και πρέπει να τη ζεις... Στο έπακρο! Όπως εσύ τη θέλεις...

Six Feet Under ευχαριστώ για το μάθημα ζωής που μου χάρισες!

Κρινιώ σ' ευχαριστώ που θέλησες να το μοιραστείς μαζί μου! 

Αυτό το κοινό σπαρακτικό κλάμα, θα μας ενώνει πάντα...

Μαζί και το Breathe Me: 

Η παράνοια στον καιρό του lockdown...

- O Πρωθυπουργός της χώρας δε γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα στην επίταξη και την ενοικίαση...

- Ο Υπουργός Υγείας, μας λέει πως το να μην καταρρεύσει το ΕΣΥ, είναι θέμα opinion makers & opinion leaders (!)...

- Ο Υπουργός Ανάπτυξης παραδέχεται πως το άνοιγμα του τουρισμού έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην έξαρση της πανδημίας και μετά προσπαθεί να βγάλει τους πάντες τρελούς...

- Ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, χωρίς στοιχεία και με υπολογισμούς κατά το... δοκούν, μιλά για κατάχρηση των SMS για σωματική άσκηση και λίγο αργότερα ο καθ' ύλην αρμόδιος Υπουργός (Ψηφιακής Πολιτικής) τον αδειάζει μεγαλοπρεπώς...

- Η Κυβέρνηση στο σύνολό της, αρνείται να παραδεχθεί τα εγκληματικά λάθη και τις τεράστιες ευθύνες της για την εξέλιξη της πανδημίας... Με αστήριχτα επιχειρήματα και στοιχεία, επιμένει πως δεν κολλά στα ΜΜΜ και πως φταίνε αποκλειστικά και μόνο οι νέοι... Αλλά και πως και περισσότερες κλίνες ΜΕΘ να φρόντιζε να υπάρχουν, πάλι θα είχαμε το ίδιο πρόβλημα, οπότε αδίκως διαμαρτύρονται οι γιατροί και οι λοιποί υγειονομικοί υπάλληλοι...

- Τα μέτρα έρχονται βροχή, το ένα μετά το άλλο, ανά δύο μέρες, χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί η αποτελεσματικότητα, ή μη, των προηγούμενων, ενώ άλλα λέει ο ένας Υπουργός και άλλα ο άλλος, μέσα στην ίδια μέρα (π.χ. για το ζήτημα των Δημοτικών Σχολείων)...

- Κυβέρνηση και ΜΜΕ συνεχίζουν να τα βάζουν με τον κόσμο, επειδή λέει έχει μποτιλιάρισμα το πρωί και αυτό δε συνέβαινε στο 1ο lockdown... Μα εφόσον τα Δημοτικά είναι ανοιχτά, οι γονείς μεταφέρουν τα παιδιά στο σχολείο, ενώ με την τηλεργασία στο 50%, προφανώς και πολλοί είναι αναγκασμένοι να πάνε στις δουλειές τους... Οπότε που είναι το παράδοξο; 

- Μετά τις 9 το βράδυ, απαγορεύεται να υπάρχει άνθρωπος που μπορεί να βρεθεί σε ανάγκη και να μην μπορεί να εξυπηρετηθεί μόνος του... Ας αφεθεί να πεθάνει (εκτός αν μας πουν πως ορίζεται ακριβώς το εξαιρετικό πρόβλημα υγείας). Ενώ άνθρωποι που δουλεύουν μέχρι αργά, δεν θα μπορούν να κάνουν ούτε καν μια βόλτα να χαλαρώσουν (εκτός αν έχουν κατοικίδιο φυσικά). Και αλήθεια, από την αρχή της καραντίνας αυτής, πείτε μου που είδατε συγχρωτισμό τα βράδια, που να δικαιολογεί ένα τέτοιο μέτρο; Ναι ξέρω, θα πείτε πως μαζευόταν κόσμος σε σπίτια και για αυτό το έκαναν... Στοιχεία υπάρχουν για αυτό; 

- Σήμερα έμαθα από καλή μου φίλη, πως, σε ό,τι αφορά στις κλειστές δομές περίθαλψης, ευπαθείς ομάδες θεωρούνται μόνο όσοι είναι σε γηροκομεία! Εκείνη π.χ. που δουλεύει σε οικοτροφείο, με ανθρώπους με υποκείμενα νοσήματα, οι τελευταίοι δεν θεωρούνται για το κράτος πως ανήκουν σε ευπαθή ομάδα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους ίδιους, αλλά και για τους εργαζόμενους φυσικά... Δείτε εδώ αναλυτικά και φρίξτε μαζί μας: 

https://www.facebook.com/nikoletta.biskou/posts/3616043465129099?__cft__[0]=AZVZcugKhU10Fte681bPoxDtObobXHu7_0AyNR2AcjB8tj9W-SqtvJbon31T2VSrR3E0bP1FvWOGGXbWKe8fhYTQU6bq9yeRgX9f58p7X020Zhnk_qnBUmKeYUn0FaIQg3U&__tn__=%2CO%2CP-R

Για να μην μακρηγορώ άλλο: Αν όλα τα παραπάνω σας πείθουν για την επάρκεια εκείνων που έχουν αναλάβει να μας... σώσουν από τον κορονοϊό, τότε μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτείτε... Πέρα και έξω από κομματικές παρωπίδες... 

Ως υπεύθυνοι πολίτες θα πρέπει επιτέλους ν' αρχίσουμε να απαιτούμε... Να ζητάμε ευθύνες, όπου υπάρχουν... Να πιέζουμε να υποστούν τις συνέπειες των πράξεων τους, όσοι παίζουν με την υγεία και την ψυχολογία μας (πολύ σημαντική αυτή η τελευταία και δεν πρέπει να την υποτιμούμε)...

Καταλαβαίνω το φόβο πολλών για τον ιό (όχι όμως και τον ανεξέλεγκτο πανικό, που σε τίποτα δε βοηθά)... Όμως αυτό το φόβο, δε θα πρέπει να τον αφήσουμε να παραλύσει το μυαλό μας...

Τα κακώς κείμενα, σε όλα τα επίπεδα, είναι πάρα πολλά για να υποκριθούμε πως δε βλέπουμε... 

Και φυσικά, αυτό δε μας κάνει λιγότερο ευαίσθητους για την πανδημία και τον αγώνα που δίνουν εκατοντάδες συμπολίτες μας για τις ζωές τους...

Κορονοϊός: Όταν η πολιτική, υπονομεύει την επιστήμη...

Μου προκαλεί θλίψη το γεγονός ότι, με αφορμή την πανδημία και τα lockdown, αποδεικνύεται δυστυχώς πως ένα μεγάλο μέρος της επιστημονικής κοινότητας έχει επιτρέψει στην πολιτική και τους πολιτικούς να υπονομεύουν το έργο του...

Δε νοείται να είσαι γιατρός κι ακόμα περισσότερο δε νοείται να είσαι μέλος της ομάδας που αποφασίζει για τις ζωές μας μέσα στην πανδημία και να κάνεις εκπτώσεις στο λειτούργημά σου, προκειμένου να εξυπηρετήσεις κυβερνητικές σκοπιμότητες και συμφέροντα...

Αν εσύ ο ίδιος δεν φέρεσαι όσο υπεύθυνα απαιτεί ο ρόλος σου, τότε δεν θα πρέπει να απορείς που στη συνέχεια ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης δεν πείθεται από τα όσα του λες πως πρέπει να κάνει για να προστατευτεί... 

Για να μην αναφερθώ σε κάποιους από αυτούς τους "ειδικούς"¨, που άλλα έλεγαν το Μάρτιο και ξαφνικά τώρα έχουν κάνει στροφή 180 μοιρών, μάλλον γιατί θαμπώθηκαν από τις "σειρήνες" της πολιτικής.

Προσωπικά, αν ήμουν στη θέση τους θα είχα παραιτηθεί, τουλάχιστον για λόγους ευθιξίας...

Και θα είχα φυσικά πιέσει προς κάθε κατεύθυνση για να δημοσιεύονται τα πρακτικά της επιτροπής για τον κορονοϊό...

Να ξεκαθαρίσω πως ούτε συνωμοσιολόγος είμαι, ούτε αρνητής του COVID... Όμως κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται, έτσι ακριβώς όπως είναι... Όσο κι αν ενοχλούν κάποιους, πολιτικούς και μη...

Αφορμή για την ανάρτηση (αν και όχι μόνο), η παρακάτω είδηση: 

https://tvxs.gr/news/ellada/mia-epistoli-epistimonon-apo-proto-lockdown-poy-thaftike-ti-zitoysan-na-ginei-kai-den-eg